در زيارت جامعه كبيره از امام هادى (ع) نقل شده است: «خداوند شما (اهل بيت پيامبر (ص)) را اركان توحيد و گواه بر آفريدگانش قرار داده است». و اين جزء معتقدات شيعه است.

ما وظيفه داريم خدا را به يگانگى بشناسيم و تنها او را بپرستيم و معتقد به اين باشيم كه ركن شناختن او به وحدانيّت و عبادت او، اعتقاد به امامت و ولايت اهل بيت رسالت (ع) است. اين ركن توحيد بودن امامان (ع) معانى لطيف و عميقى دارد كه شايد طرح آن معانى در محافل عمومى چندان به صلاح نباشد! همين قدر كافى است كه بفهميم اقرار به وحدانيّت خدا و عبادت او وقتى مؤثّر در سعادت و نجات ما در عالم آخرت خواهد بود كه مبتنى بر اقرار به امامت و ولايت ائمّه دين (ع) باشد وگرنه صِرف تحقيقات عميقِ توحيدى داشتن و عالى‌ترين مطالب عرفانى را به زبان گفتن و عملًا هم رياضيت‌هاى عبادى متحمّل شدن اثرى در سعادت آدمى نخواهد داشت.

به اين حديث قدسى‌[١] از حضرت امام صادق (ع) توجّه فرماييد، آن حضرت از پدران بزرگوارش از رسول خدا (ص) از جبرئيل امين (ع) نقل كرده كه خداى متعال فرمود:

كسى كه شهادت به اينكه جز من معبودى نيست، ندهد؛ يا شهادت به اين مطلب بدهد، ولى شهادت به اينكه محمد (ص) بنده و رسول من است، ندهد؛ يا به اين هم شهادت بدهد، ولى به اينكه على‌بن ابى‌طالب خليفه من بر بندگان من است، شهادت ندهد؛ يا به اين هم شهادت بدهد، به اينكه امامان از فرزندان على حجّت‌هاى من هستند، شهادت ندهد؛ چنين آدمى، نعمت مرا منكر شده، عظمت مرا كوچك شمرده و به آيات و كتب و رسل من كفر ورزيده است.

چنين شخصى اگر رو به من بياورد من [در به روى او مى‌بندم و] ممنوعش مى‌كنم. اگر از من چيزى بخواهد، محرومش مى‌سازم و اگر مرا بخواند جوابش نمى‌دهم و اگر اميد به من داشته باشد، نااميدش مى‌كنم و اين كيفرى است كه من به او مى‌دهم.[٢] «من هرگز به بندگانم ستم نمى‌كنم».[٣]

لازمه توحيد، اعتقاد به ولايت امامان (ع)

در نظام تشريع، اعتقاد به وحدانيّت خداوند در الوهيّت و اعتقاد به رسالت رسولان او از آدم تا خاتم، بايد توأم با