ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٠ - امام هادى (ع) و شفاى نابينا

كرامات امام هادى (ع)

اشاره‌

دوم ماه رجب به روايتى ولادت امام هادى (ع) و سوم آن مصادف با شهادت جدّ بزرگوار امام زمان (ع) است. امام بزرگوارى كه چندى است حرمت حريم محترمش، شكسته شده و غبار مظلوميت آن بر چهره پيروان حضرتش سنگينى مى‌نمايد. آنچه تقديم‌تان مى‌شود، گوشه‌هايى از فضايل و كرامات آن پيشواى معصوم (ع) است.

احترام پرندگان به امام هادى (ع)

ابوهاشم جعفرى مى‌گويد:

متوكل، تالار آفتاب‌گيرى درست كرده بود كه پنجره‌هاى مشبك داشت و داخل آن پرندگان خوش آواز را رها ساخته بود. روزهايى كه سران حكومت براى سلام رسمى و تبريك نزد او مى‌آمدند، متوكل درون همين تالار مى‌نشست اما بر اثر سروصداى پرندگان، نه حرف ديگران را مى‌شنيد و نه ديگران حرفش را مى‌شنيدند.

فقط وقتى كه امام هادى (ع) وارد مى‌شد، تمام پرندگان ساكت و آرام مى‌شدند و تا وقتى آن حضرت (ع) از آنجا خارج نمى‌شد، سر و صدايى نمى‌كردند.[١]

آگاهى امام هادى (ع) از سؤال اصحاب‌

محمد بن شرف مى‌گويد:

همراه امام هادى (ع) در يكى از خيابان‌هاى مدينه راه مى‌رفتم. خواستم از امام هادى (ع) مسئله‌اى را بپرسم اما قبل از اينكه سؤالم را مطرح كنم، امام به من فرمودند: «ما در جاى شلوغى هستيم و مردم در رفت‌وآمدند. اكنون زمان خوبى براى سؤال كردن نيست».[٢]

امام هادى (ع) و شفاى نابينا

هاشم بن زيد مى‌گويد:

با چشمان خود ديدم كه كورى را نزد امام هادى (ع) آوردند و امام، او را بينا كرد. و نيز ديدم كه با گِل، پرنده‌اى درست كرد و در آن دميد، و پرنده جان گرفت و به پرواز درآمد.

به امام گفتم: ميان شما و حضرت عيسى (ع) تفاوتى‌