بيستم جمادى الثانى، سالروز ولادت با سعادت حضرت صديقه كبرا (س) است. همان بانويى كه پيامبر خدا (ص) بارها درباره‌اش فرمود: «پدرش فدايش باد». به همين بهانه و با هدف شناخت پرتويى از ولايت آن حضرت، مطلب پيش‌رو را تقديم خوانندگان گرامى موعود مى‌كنيم. باشد كه ما را بدان مقصود نائل گرداند.

كيفيّت خلقت يكسان چهارده معصوم (ع) ايجاب مى‌كند كه در تمام شئون ولايت نيز در رديف يكديگر باشند؛ لذا اثرات بغض و يا محبّت، اطاعت و يا عصيان نسبت به هر معصومى برابر و يكسان با آثار وِداد و يا عِناد، سرپيچى و يا پيروى نسبت به هر يك از معصومين ديگر مى‌باشد. اخبار وارده در اين موضوع بسيار زياد و فوق العاده است و شيعه و سنّى همگى به اين روايات معتقد بوده و به صحّت آنها اعتراف دارند. در اينجا چند روايت از اين دسته از اخبار براى نمونه نقل مى‌شود:

«رسول خدا دست حسنين را گرفت و فرمود: هر كس مرا و اين دو فرزند مرا، و پدر و مادر اين دو را دوست بدارد، روز قيامت با من هم درجه خواهد بود».[١]

در اينجا سؤالى پيش مى‌آيد كه هم درجه بودن با پيامبر چه معنى مى‌تواند داشته باشد؟ ابن‌حجر هيثمى‌در صواعق، بعد از نقل اين روايت، پاسخ نيكويى داده است. او مى‌گويد: «در اينجا مبادا چنين به نظر آيد كه مقصود هم‌مقام بودن با رسول خداست، بلكه مراد اين است كه چون هر مسلمانِ با ايمان به على و اولاد على محبّت داشته باشد، خداى تعالى او را به جوار رحمتش نزديك مى‌فرمايد، و در مركز لطف و احسانش قرار مى‌دهد، و پرده‌ها برداشته مى‌شود، در اين مقامِ رفعِ حجاب، و بى پرده در محضر حق تبارك و تعالى قرار گرفتن، با پيامبر هم صف و همراه است».[٢]

ابن حجر آنگاه به سخن چنين ادامه مى‌دهد: «چنان‌كه خداى تعالى مى‌فرمايد: مسلمانان مؤمن، با انبيا، صدّيقين، شهدا و صالحين- كه خدا نعمت‌هاى خويش را به آنان عطا فرموده است- همگام و همراهند، و چه رفيقان نيكويى».[٣] و كاملًا روشن است كه در اين آيه يكسان بودن مقامات مطرح نيست؛ بلكه مراد، برابر بودن همه اهل ايمان است در معرض فيض، و در جلوه گاه رحمت، و بى پرده در محضر لطف و مرحمت خدا قرار گرفتن. وگرنه هر يك از انبيا، صدّيقين، شهدا، علما، صالحين، ابرار، اخيار و مخلصين را مقامى‌خاصّ و جداگانه، و درجه و مرتبه اى مخصوص به خود مى‌باشد. پنج تن آل عبا را نيز مرتبه و مقامى‌است بى نظير و مخصوص به خودشان كه هر پنج تن به طور يكسان در آن مشتركند، و هرگز كسى را به آن مقام والا راه نيست».

حضرت رسول اكرم (ص) مى‌فرمايد: «هر كس فاطمه را بيازارد مرا آزرده است، چنان‌كه خداى تعالى مى‌فرمايد: [همانا آن كسانى كه خدا و رسول او را بيازارند، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت كرده و از رحمت خود دور فرموده است‌]».[٤] و[٥]