و همچنين در روايتى ديگر درباره زبور حضرت داوود (ع) و اينكه اين كتاب نيز جزء مواريثى است كه به پيامبر اكرم (ص) و سپس به ائمه و در نهايت به‌دست مبارك امام عصر (ع) رسيده؛ مى‌خوانيم.

ابن سنان از امام صادق (ع) راجع آيه: «وَلَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ» پرسيد كه زبور چيست و ذكر كدام است؟ فرمود:

ذكر نزد خداست و زبور آنست كه بر داوود نازل شد و هر كتابى كه نازل گشته، نزد اهل علم است، و ما اهل علم هستيم.[٢]

٥. تورات‌

تورات نام كتاب حضرت موسى (ع) است كه به صورت الواح بر آن حضرت نازل گرديد. در قرآن هيجده بار از تورات نام برده شده است، در آيات زير از سوره‌هاى آل‌عمران (آيات ٣، ٤٨، ٥٠، ٦٥، ٩٣)؛ مائده (آيات ٤٣، ٤٤، ٤٦، ٦٦، ٦٨، ١١٠)؛ اعراف (آيه ١٥٧)؛ توبه (آيه ١١١)؛ صف (آيه ٦)؛ فتح (آيه ٢٩)؛ جمعه (آيه ٥).

البته تورات در اصطلاح قرآن همان تورات اصلى و تحريف نشده است و توراتى كه اكنون نزد يهوديان موجود، دستخوش تحريفات گسترده‌اى شده و توحيد و مقام انبيا پس از موسى به شكل زننده‌اى در آن معرفى شده است.

لذا توراتى كه به عنوان يكى از مواريث انبيا (ع) نزد حضرت مهدى (ع) است همان الواح نازل شده بر حضرت موسى (ع) است و آن حضرت با آن تورات اصلى در زمان ظهورش با يهوديان عصر ظهور استدلال مى‌نمايد.

٦. انجيل‌

انجيل كه در لغت به معناى «بشارت» است و در قرآن تعداد ١٢ بار در سوره‌هاى آل عمران (آيات ٦٥، ٤٨، ٢)، مائده (آيات ١١٠، ٦٨، ٦٦، ٤٧، ٤٦)، اعراف (١٥٧)، فتح (٢٩)، حديد (٢٧) و سوره توبه (١١١) نام انجيل ذكر شده است؛ آن، كتاب حضرت عيسى (ع) است. البته منظور همان انجيل حقيقى و اصل است كه قرآن آن را تأييد نموده است.

روايتى از امام صادق (ع) آمده كه تأييد مى‌نمايد پيامبر اكرم (ص) به‌عنوان آخرين سفير الهى، وارث جميع كتب انبيا (ع) بوده و تمامى آنچه به‌عنوان ميراث نبوت نزد پيامبر اكرم (ص) وجود داشته، به ترتيب به ائمه (ع) رسيده است، در نهايت اين مواريث از جمله كتب انبياى پيشين تماماً به دست مبارك امام مهدى (ع) رسيده است.

همانا سليمان از داوود (ع) ارث برد و محمد از سليمان ارث برد و ما از محمد ارث برديم. علم تورات و انجيل و همه آنچه در آن الواح بود، نزد ماست.[٣]

٧. قرآن‌

قرآن كريم كه آخرين و كامل‌ترين كتاب آسمانى است، يك بار به‌صورت دفعى و بار ديگر در مدت ٢٣ سال رسالت، به تدريج بر وجود مبارك پيامبر اكرم (ص) نازل شد، اين كتاب، ارزشمندترين و بالاترين ميراث است كه وجود مبارك امام مهدى (ع) جامعه زمانش را بر اساس آن مى‌سازد و تمام احكام و قوانين اين كتاب الهى به‌طور كامل به مرحله اجرا درمى‌آيد.

اين كتاب است كه جامعه نمونه آخرالزمان بر مبناى آن ساخته مى‌شود و انسان‌هاى آخرالزمان در جامعه مهدوى شهد شيرين عدالتش را مى‌چشند و تمام زواياى اين كتاب الهى به منصه ظهور مى‌رسد؛ و هيچ سوره و آيه‌اى از اين كتاب الهى معطل و برزمين نمى‌ماند بلكه به حقيقت و روشنى كامل پياده مى‌گردد.

در اينجا به عنوان نمونه به يك روايت در اين باره، اشاره مى‌كنيم. امام باقر (ع) فرمود:

جز اوصياى پيغمبر كسى نمى‌تواند ادعا كند كه ظاهر و باطن تمام قرآن نزد اوست.[٤]

امام مهدى (ع) وارث ودايع انبيا (ع)

جود مبارك امام عصر (ع) علاوه بر انبياى الهى و علم انبيا و اسم اعظم، ودايع و آثار انبياى الهى را نيز به ارث برده است؛ روايات وارد شده در اين زمينه گواه اين مطلب است و در تواريخ و قصص نيز به آنها اشاره شده كه تعدادى از آنها عبارتند از:

١. عصاى موسى (ع)

امام باقر (ع) فرمود:

«عصاى موسى از آن آدم (ع) بود كه به شعيب رسيد و سپس به موسى بن عمران رسيد. آن عصا نزد ماست و اندكى پيش نزدم بود مانند وقتى كه از درختش باز شده سبز است، و چون از او سؤال شود جواب گويد و براى قائم ما- امام مهدى (ع)- آماده شده است، او (حضرت مهدى) با آن، همان كارى كه موسى مى‌كرد انجام دهد. آن عصا هراس‌آور است و ساخته‌هاى نيرنگى جادوگران را مى‌بلعد و به هرچه مأمور شود انجام دهد؛ چون حمله كند هرچه را به نيرنگ ساخته‌اند، مى‌بلعد و برايش دو شعبه باز مى‌شود كه يكى در زمين و ديگرى در سقف و ميان آنها (ميان دو فكش) چهل زراع باشد و نيرنگ ساخته‌ها را با زبانش مى‌بلعد چنان‌كه در زمان حضرت موسى (ع) سحر ساحران را بلعيد».[٥]

امام صادق (ع) فرمود:

الواح موسى (ع) (تورات) و عصاى او نزد ماست و ما وارث پيامبرانيم.[٦]

پيداست وقتى‌كه عصاى حضرت موسى (ع) و تورات دست به دست به حضرت صادق (ع) رسيده، بعد از ايشان نيز دست به دست به ساير ائمه رسيده تا آنكه به دست مبارك امام مهدى (ع)- كه خداوند ظهورش را نزديك گرداند- رسيده است.