ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٣ - ٤ زبور حضرت داوود (ع)
است، اسم اعظم را به وديعت گرفته و وارث اسم اعظم است. در اين زمينه احاديثى وارد شده، كه ما در اين بخش به چند حديث اشاره مىكنيم.
امام صادق (ع) فرمودند:
عيسى بن مريم دو حرف از اسم اعظم را داشت و با آن دو حرف كار مىكرد و موسى بن عمران چهار حرف داشت و ابراهيم داراى هشت حرف بود و به نوح پانزده حرف و به آدم بيست و پنج حرف داده شد و خداوند همه آنها را براى محمد (ص) و اهل بيتش جمع كرد. اسم اعظم هفتاد و سه حرف است كه خداوند به حضرت محمد (ص) هفتاد و دو حرف داده است.[١]
اين حديث روشن مىكند كه اسم اعظم الهى هم جزء مواريث انبيا و ائمه سلف (ع) است و در حال حاضر نزد امام مهدى (ع) است تا آن را هم در حال حاضر و هم در هنگام ظهور و قيامش مورد استفاده قرار دهد.
در حديث ديگرى امام باقر (ع) فرمودهاند:
اسم اعظم خدا، هفتاد و سه حرف است و تنها يك حرف آن نزد آصف [برخيا] بود و آصف آن يك حرف را گفت و زمين ميان او و تخت بلقيس شكافته شد تا او تخت را بهدست گرفت، سپس زمين به حالت اول بازگشت و اين عمل در كمتر از چشم برهم زدن انجام شد و ما هفتاد و دو حرف از اسم اعظم را داريم و يك حرف هم نزد خداست كه آن را در علم غيب براى خود مخصوص ساخته است و لا حول و لا قوّة الّا بالله.[٢]
بنابراين روشن شد كه يكى از مواريثى كه نزد امام مهدى (ع) است اسم اعظم است كه از حضرت آدم (ع) تا خاتم (ص) و از ايشان تا امام يازدهم و از ايشان هم به وجود نازنين حضرت حجت ابن الحسن العسكرى (ع) رسيده است.
امام مهدى (ع) وارث صحف انبيا (ع)
يكى ديگر از مواريث سلف كه در نزد امام عصر (ع) است، صحف انبيا (ع) است و صُحف به معناى قطعهاى پوست است كه بر روى آن نوشتهاى باشد و اين معناى لغوى صحف است؛ ولى در اصطلاح صحف، يعنى كتابهايى كه بر انبياى پيشين نازل شده است.
در قرآن به كتابهاى آسمانى صحف اطلاق شده است و يكى از نامهاى قرآن صحف است؛ مبين اين مطلب آيه ٢ سوره بينه است كه مىفرمايد:
رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُوا صُحُفاً مُطَهَّرَةً.
پيامبرى از جانب خدا كتابهاى پاك مىخواند.
اما صحفى كه بر انبيا (ع) نازل شده عبارتند از:
١. صحفى كه بر حضرت آدم (ع) نازل شده
و مشتمل بر ١٠ صحيفه بوده است.
٢. صحف حضرت ابراهيم (ع)
كه مشتمل بر ١٠ صحيفه بوده است و در قرآن كريم مىفرمايد:
إِنَّ هذا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولى صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى.
قطعاً در صحيفههاى گذشته اين هست در صحيفههاى ابراهيم و موسى.
ابوذر روايت مىكند كه رسول خدا (ص) فرمود:
حق تعالى بيست صحيفه بر ابراهيم فرستاد كه همه حكمتها و مثلهاست.
ابوذر گفت: آيا در قرآن چيزى از صحف ابراهيم هست؟
پيامبر فرمود: اى ابوذر بخوان اين آيات را: «إِنَّهذا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولى صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى».[٣]
٣. صحف حضرت ادريس (ع)
كه مشتمل بر ٣٠ صحيفه بوده است. نام اين پيامبر دو بار در قرآن ذكر شده؛ يكبار در سوره مريم:
وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِدْرِيسَ إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا.
و در اين كتاب ادريس را ياد كن كه او نيز بسيار راستگو و پيامبر بود.
و همچنين سوره انبيا:
وَ إِسْماعِيلَ وَ إِدْرِيسَ وَ ذَا الْكِفْلِ كُلٌّ مِنَ الصَّابِرِينَ.
و اسماعيل و ادريس و ذوالكفل همه از صابران بودند.
٤. زبور حضرت داوود (ع):
داود (يعنى محبوب) از پيامبران بنىاسراييل است كه نام شريفش شانزده بار در قرآن مجيد در آيات زير از سورههاى بقره (٢٥١)، نساء (١٦٣)، مائده (٧٨)، انعام (٨٤)، اسراء (٥٥)، انبيا (٧٨، ٧٩) نمل (١٥، ١٦)، سبأ (١٠، ١٣)، ص (٢٦، ٢٤، ٢٢، ١٧، و ٣٠) ذكر شده است.
يهوديان او را صاحب كتاب نمىشناسند و تنها سرودهاى منتسب به او را مزامير ناميدهاند، ولى قرآن در سوره انبيا آيه ١٠٥ كتاب داوود (ع) را اينگونه معرفى مىنمايد:
وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ.
و به تحقيق بعد از تورات در زبور نوشتيم كه بندگان صالح از وارثان زمين خواهند شد.
و همچنين خداوند سبحان در سوره نساء آيه ١٦٣ و در سوره اسراء آيه ٥٥ مىفرمايد:
... وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً.
در اثبات اين مطلب كه صحف ابراهيم و موسى همان الواح است و بهدست مبارك پيامبر (ص) رسيده است، روايتى را از اصول كافى نقل مىكنيم:
ابوبصير مىگويد امام صادق (ع) به من فرمود:
اى ابامحمد، خداى عزّوجلّ چيزى به پيغمبران عطا نفرموده، جز آنكه آن را به محمد (ص) عطا فرمود و همه آنچه را كه به پيغمبران داد به محمد (ص) نيز