اى خدا، شرع و احكام خود را به «ملك» و عدالت خود را به «ملك زاده» عطا فرما، تا اينكه قوم تو را به عدالت و فقراى تو را به انصاف حكم نمايد، به قوم كوه‌ها سلامت و عدالت برساند، فقيران قوم را حكم نمايد و پسران مسكينان را نجات دهد و ظالم را بشكند.

٤- ٣. نو شدن جهان آفرينش‌

در فرازهايى از بشارت‌هاى كتب آسمانى، جهان پس از ظهور، به گونه‌اى توصيف شده كه گويا آفرينش در آن، چهره نو به خود مى‌گيرد. وضعيت زمين و آسمان‌ها دگرگون شده، رابطه حيوانات (مانند: گرگ و گوسفند، موش و گربه و ...) كه طبيعت دشمنى دارند، تغييريافته، نيازهاى بشر به سرعت تأمين شده و در نهايت اينكه در دولت با جلال و عظمت منجى موعود، تنگناها و تقيه‌ها برداشته خواهد شد. اين مطلب در آيات ١٦ تا ٢٥ كتاب اشعياى نبى، باب ٦٥ آمده است.

٤- ٤. صلح بهائم در ظهور منجى‌

در كتاب‌هاى آسمانى انبياى الهى، پس از بيان عدالت فراگير در دوران ظهور و قيام منجى موعود، نفوذ آن عدالت را چنان عميق بيان مى‌كند كه در پرتو شعاع فروزان آن، جانوران و درندگان نيز خوى بهيميت را از خود دور خواهند ساخت.

در كتاب اشعياى نبى، باب ١١، آيات ٩ تا ١١ چنين آمده است:

... و گرگ با برّه سكونت داشته، ببر با بزغاله و هم گوساله و پروارى‌ها با شيرجوان هم‌خواب خواهند شد و طفل كوچك، راعى (چوپان) آنان خواهد بود. و گاو و خرس خواهد چريد و بچگان آنها با هم خواهند خوابيد و شير مثل گاو، كاه بن را خواهد خورد، و شيرخواره به سوراخ صاغر ماربازى خواهد كرد و كودك از شير باز داشته شده، دست خود را به مغاره افعى دراز خواهد كرد.

٤- ٥. رجعت گروهى از مردگان‌

در بشارت كتاب دانيال، باب ١٢، آيات ١ تا ١٣ مى‌خوانيم:

و از خوابندگان در خاك زمين، بسيارى بيدار خواهند شد، بعضى جهت حيات ابدى و بعضى ازبراى شرمسارى و حقارت ابدى.

از اين بشارت چنين برمى‌آيد كه در عصر ظهور منجى، گروهى از مردگان زنده مى‌شوند، برخى براى كامل شدن ايمان و گروهى به منظور كامل شدن شقاوت و بى‌ايمانى‌شان.

در كتاب جوك- رهبر جوكيان- هند كه وى را پيامبر مى‌دانند نيز درباره رجعت چنين آمده است:

آخر دنيا به كسى برگردد كه خدا را دوست مى‌دارد و از بندگان خاصّ او باشد، و نام او خجسته و فرخنده است. خلق را كه در دين‌ها اختراع كرده و حقّ خدا و پيغمبر را پايمال كرده‌اند، همه را زنده گرداند و بسوزاند و عالم را نو گرداند، و هر بدى را سزا دهد و يك كرور دولت او باشد كه عبارت از چهار هزار سال است، خود و اقوامش پادشاهى كنند.

٥. دعوت به انتظار

در كنار معرفى علايم و ويژگى‌هاى نجات‌بخش آخرالزمان كه بشارت به ظهور وى در كتب آسمانى داده شده، پيروان اديان به انتظار ظهور و كسب آمادگى كامل‌شان آن امر خجسته فرا خوانده شده‌اند. مسيح (ع) به پيروان خود خطاب مى‌كند كه:

پس بر حذر و بيدار شده، دعا كنيد زيرا كه نمى‌دانيد كى مى شود. مثل كسى كه عازم شده خانه خود را واگذارد و ملازمان خود را بر آن گماشته، هر يكى را به شغلى خاصّ مقررّ نمايد و دربان را امر فرمايد كه بيدار بماند، بدين طور بيدار باشيد زيرا نمى‌دانيد كه صاحب خانه كى مى‌آيد، در شام يا نصف شب يا بانگ خروس يا صبح، مبادا ناگهان آمده، شما را خفته يابد، اما آنچه به شما مى‌گويم به همه مى‌گويم.[١]

در انجيل لوقا، باب ١٢، آيات ٣٥ و ٣٦ مى‌خوانيم:

كمرهاى خود را بسته و چراغ‌هاى خود را افروخته داريد، و شما مانند كسانى باشيد كه انتظار آقاى خود را مى‌كشند كه چه وقت از عروسى مراجعت كند تا هر وقت بيايد و در را بكوبد، بى درنگ براى او باز كنيد.

سفارش نسبت به انتظار منجى موعود در زبور داوود (ع) نيز، چنين آمده است:

از شريران رنجيده مشو، زيرا همچون علف، زود بريده مى‌شوند. برخداوند توكل نماى و از او متلذّذ باش. به او [منجى موعود] آرام گير و در انتظارش به سر بر.[٢]

در قرآن كريم نيز به وسيله رسول خدا (ص) از مؤمنان خواسته شده، منتظر روز فرخنده ظهور مهدى موعود (ع) باشند، هم‌چنان كه خداوند، خود آن وقت را انتظار مى‌كشد.

قُلْ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ.[٣]

بگو: انتظار كشيد كه من نيز همراه شما از جمله انتظار كشندگانم.

ويژگى‌هايى كه در بشارت‌هاى كتب آسمانى، براى منجى موعود بيان شد، جملگى به وسيله قرآن كريم و روايات اسلامى تأييد شده است. اين امر، از اين واقعيت پرده برمى‌دارد كه موعود بشارت داده شده پيامبران الهى، كسى جز امام مهدى (ع) نيست.

به اميد آنكه پيروان اديان با كنار گذاردن اختلافات، در كنار يكديگر خود را براى ظهور و يارى آن مرد الهى آماده نمايند و نايل به درك آن روز آسمانى شوند.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. دراين‌باره مى‌توانيد به كتاب سيماى امام مهدى (ع) در قرآن، اثر علامه سيد هاشم حسينى‌بحرانى، ترجمه سيد محمد حائرى قزوينى مراجعه كنيد.

[٢]. كتاب حكى نبى، فصل ٢، آيه ٧.

[٣]. كتاب صفنياى نبى، فصل ٣، آيات ٦ و ٧.

[٤]. در اين باره، ر. ك: صافى گلپايگانى، منتخب الاثر، ج ٢، فصل ٤٠، درباره قيام امام (ع) با شمشير.

[٥]. مكاشفه‌يوحنا، فصل ٢، آيات ٢٦- ٢٨؛ فصل ١٢، آيات ١- ١٧.

[٦]. در اين باره، ر. ك: سوره بقره (٢)، آيه ٢٠٥؛ همچنين بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى درباره عدم جواز به‌كارگيرى تسليحات كشتار جمعى.

[٧]. صادقى، محمد، بشارات عهدين، ص ٢٣٨.

[٨]. زبور داوود (ع)، مزمور ١٤- ٢٩.

[٩]. صادقى، محمد همان، ص ٢٤٦.

[١٠]. همان، ص ٢٤٥.

[١١]. براساس نسخه خطى جاماسب‌نامه در كتابخانه ملى تهران، نوشته ده قرن گذشته؛ به نقل از: صادقى، همان، ص ٢٤٣.

[١٢]. انجيل متى، باب ٢٥، آيات ٣١- ٣٤.

[١٣]. صادقى، همان، ص ٢٤٢.

[١٤]. براساس كتاب زبدة المعارف، ذخيرة الألباب، و تذكرة الأوليا؛ به نقل از: صادقى، همان، ص ٢٤٦.

[١٥]. ر. ك: پى‌نوشت ١١.

[١٦]. ر. ك: پى‌نوشت ١٣.

[١٧]. ر. ك: پى‌نوشت ٩.

[١٨]. انجيل مرقس، باب ١٣، آيات ٣٣

[١٩]. ر. ك: پى‌نوشت ٨.

[٢٠]. سوره يونس (١٠)، آيه ١٠٢.