همانا شمشير رسول خدا (ص)، پرچم و جوشن و زره و خُود پيامبر (ص)، پرچم ظفربخش پيامبر (ص)، الواح موسى و عصاى او، انگشتر سلمان بن داوود، طشتى كه موسى (ع) قربانى را در آن انجام داد، اسمى كه نزد پيامبر (ص) بود و چون آن را ميان مسلمانان و كفار مى‌گذاشت كه از مشركان به مسلمين نشانه‌اى نرسد و من آن را مى‌دانم و هرآنچه را كه فرشتگان آورده‌اند نزد من است. داستان سلاح در خاندان ما همان داستان تابوت است در بنى اسراييل، و بر در هر خانه‌اى كه تابوت پيدا مى‌شد، نشانه اعطاى نبوت بود و سلاح به هركس از خانواده ما رسد امامت به او داده مى‌شود. همانا پدرم، امام باقر (ع)، زره رسول خدا (ص) را پوشيد، دامنش اندكى به زمين مى‌كشيد و من آن را پوشيدم همچنان بود؛ قائم ما، امام مهدى (ع)، كسى است كه چون آن را پوشد به اندازه قامتش باشد ان‌شاءالله.[١]

اين حديث به‌طور صريح بخشى از ودايع نبوت و مواريث انبياى الهى (ع) را ذكر كرده است و تصريح نموده كه همه آنها به دست ائمه رسيده و در نهايت نيز به خدمت امام عصر، حضرت مهدى (ع) مى‌رسد.

در حديث ديگر امام محمد باقر (ع) فرمود:

خداوند بر خلاف وقتى كه تعيين‌كنندگان وقت ظهور امام مهدى (ع) معين كرده‌اند، عمل مى‌كند؛ پرچم قائم، همان پرچم رسول خداست كه جبرييل در روز جنگ بدر از آسمان آورد و آن را در ميان جنگ به اهتزاز درآورد، آنگاه جبرييل عرض كرد: اى محمد، به خدا قسم اين پرچم، از پنبه و كتان و ابريشم و حرير نيست. پيامبر فرمود: پس از چيست؟ گفت: برگ درخت بهشت است. پيغمبر آن را در جنگ برافراشت، سپس پيچيد و به دست على (ع) داد و پيوسته نزد آن حضرت بود تا اينكه در روز جنگ بصره (جمل) حضرت آن را برافراشته نمود و خدا او را پيروز گردانيد؛ آنگاه على (ع) آن را پيچيد و هميشه نزد ما بوده و هست و ديگر هيچ‌كس آن را نمى‌گشايد تا اينكه قائم ما (ع) قيام كند. وقتى قائم قيام نمود، آن را به اهتزاز درمى‌آورد و هركس در شرق و غرب عالم باشد آن را مى‌بيند؛ رعب و ترس از وى يك ماه زودتر. از پيش روى و چپ و راست او رفته و در دل‌ها جاى مى‌گيرد. آنگاه گفت: اى محمد او به خونخواهى پدرانش قيام مى‌كند و سخت خشمگين است و از اينكه خداوند بر اين خلق غضب نموده متأسف است. او پيراهن پيامبر (ص) را كه در جنگ احد پوشيده بود، به تن دارد و عمامه و زره پيغمبر را كه به قامت وى، راست است، مى‌پوشد و ذوالفقار، شمشير پيغمبر را در دست دارد، سپس شمشير برمى‌كشد و هشت ماه از كشته‌هاى بى‌دينان، پشته‌ها مى‌سازد.[٢]

دو روايت مذكور دقيقاً روشن مى‌نمايد كه تمامى مواريث انبياى الهى در نهايت به دست با كفايت جان جهان، امام مهدى (ع) مى‌رسد.

و حديث ذيل اثبات مى‌كند كه تمامى ودايع و وصاياى انبياى الهى (ع) توسط حضرت ابوطالب (ع) به‌دست پيامبر اكرم (ص) رسيده است.

درست بن ابى منصور نقل مى‌كند: از امام هفتم (ع) پرسيدم: آيا رسول خدا (ص) مأمور پيروى از ابوطالب (ع) بود؟ و ابوطالب از طرف خدا بر او حجت بود؟

فرمود: «نه، ولى ابوطالب نگهدار ودائع نبوت بود و وصايا نزد وى سپرده شده، و او آنها را به آن حضرت (ص) داد.» گفتم: وصايا را به او داد به حساب اينكه حجت بر او (پيغمبر) بود؟ فرمود: «اگر حجت بر او بود وصيت را به او نمى‌داد.» گفتم: پس ابوطالب حالش چگونه بود؟ فرمود: «به پيغمبر و هر چه آورده بود اقرار كرد و وصايا را به او داد و همان روز درگذشت».

پى‌نوشت‌ها:

[١]. كلينى، اصول كافى، ج ٢، ص ١٨٨، ترجمه مرحوم آيت‌الله محمد باقر كمره‌اى.

[٢]. همان، ص ١٩٢.

[٣]. همان، ص ١٩٤.

[٤]. مجلسى، بحارالانوار، ج ٢٧، ح ٢، ص ٢٥.

[٥]. كلينى، همان، ج ١، ص ٣٢٤.

[٦]. مجلسى، حيات القلوب، ج ١، ص ١٣٢.

[٧]. كلينى، همان، ص ٣٢٧.

[٨]. همان.

[٩]. همان، ص ٣٢٦.

[١٠]. همان، ص ٣٣٢.

[١١]. همان، ص ٣٣٥.

[١٢]. همان.

[١٣]. همان، ص ٣٢٤.

[١٤]. تفسير اطيب البيان فى تفسير القرآن، ج ٦، ص ٦.

[١٥]. كلينى، همان، ص ٣٤٣.

[١٦]. صافى گلپپايگانى، منتخب‌الاثر، ص ٣٠٩.

[١٧]. سوره يوسف (١٢)، آيه ٩٤؛ كلينى، همان، ص ٣٣٦.

[١٨]. همان، ص ٣٣٧.

[١٩]. كلينى، همان، ج ٣، ص ٢٧٤.