الب ديگرى در خصوص تابوت سكينه وارد شده است؛ مثلًا در كتاب قرب الاسناد حميرى (ص ١٦٤) حديثى از امام موسى بن جعفر (ع) نقل شده كه آن حضرت درباره تفسير سكينه‌ (فِيهِ سَكِينَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ ...) فرمود:

اين سكينه رايحه‌اى است بهشتى، كه به شكل صورت انسانى از صندوق خارج مى‌شد و آن صندوق هم اينك نزد ماست.

و همين معنا نيز از سوى حضرت رضا (ع) بيان شده است.

اين تابوت الشهاده نيز اكنون نزد امام مهدى (ع) است. پيامبر اكرم (ص) در حديثى فرموده است:

«صندوق مقدس از درياچه طبريه به دست وى- امام مهدى (ع)- آشكار مى‌شود و آن را آورده، در پيشگاه مقدس او در بيت‌المقدس قرار مى‌دهند و چون يهوديان آن را مشاهده مى‌نمايند به جز اندكى، بقيه آنان ايمان مى‌آورند».[١]

٤. پيراهن حضرت يوسف (ع)

مفضل بن عمر مى‌گويد، امام صادق (ع) به من فرمود: «مى‌دانى پيراهن يوسف (ع) چه بود؟» عرض كردم، نه. فرمود:

چون براى ابراهيم (ع) آتش افروختند، جبرييل (ع) جامه‌اى از جامه‌هاى بهشت برايش آورد، او پوشيد و با آن جامه گرما و سرما به ابراهيم زيانى نمى‌رسانيد. چون مرگ ابراهيم رسيد، آن را در غلافى نهاد و به اسحاق آويخت و اسحاق آن را به يعقوب آويخت و چون يوسف (ع) متولد شد آن را به او آويخت و در بازوى او بود تا امرش به آنجا (زمام‌دارى مصر) رسيد؛ چون يوسف آن را در مصر از غلاف بيرون آورد، يعقوب بوى خوش آن را دريافت و همين است كه گفت: اگر نادانم نمى‌خوانيد من بوى يوسف را احساس مى‌كنم. و آن همان پيراهنى بود كه خدا از بهشت فرستاده بود.[٢]

عرض كردم: قربانت گردم، آن پيراهن به چه كسى رسيد؟ فرمود:

به اهلش رسيد و هنگامى كه قائم ما- امام مهدى (ع)- ظهور كند، با او خواهد بود. هر پيغمبرى كه دانش يا چيز ديگرى را به ارث گذاشته به آل محمد (ص) رسيده است.

همان طور كه در اين حديث طولانى آمده است، امام صادق (ع) حقيقت اين پيراهن را بيان فرموده كه از كجا آمده و در نهايت به دست اهل بيت (ع) رسيده است. و اين پيراهن از جمله مواريث انبيا (ع) به شمار مى‌آيد.

همين يك حديث در توضيح پيراهن حضرت يوسف (ع) ما را كفايت مى‌كند، و اين پيراهن هم‌اكنون نزد حضرت امام مهدى (ع) است.

٥. طشت حضرت موسى (ع)، انگشتر حضرت سليمان (ع)، شمشير، پرچم و زره پيامبر اكرم (ص)

تعدادى ديگر از مواريث انبيا (ع) نيز وجود دارند كه آنها هم هر كدام بنابر حكمت و مصلحتى، نزد امام مهدى (ع) موجود مى‌باشند؛ براى روشن شدن مطلب به ذكر يك حديث مفصل اكتفا مى‌كنيم. البته آنچه در كتب تاريخ انبيا و غيره ذكر شده، به سنديت و اعتبار