اخيراً در بحرين گروهى پا به عرصه وجود نهاده كه به گروه «سفارت يا باب المولى» معروف شده است. اين گروه طرفدار شخصى به نام «عبدالوهاب بصرى» هستند. او در زندان بحرين، ادعاى ارتباط با نماينده امام مهدى (ع) در خواب را مى‌كرد و مى‌گفت: برخى اوامر و نواهى از جانب ايشان به او رسيده است. گروهى اين ادعاى او را باور كردند و برخى از كسانى كه با او در زندان به سر مى‌بردند به او ايمان آوردند. هنگامى كه اين گروه در پايان دهه هشتاد ميلادى از زندان آزاد شدند، با مخالفت شديد علماى بحرين مواجه شدند، زيرا علما معتقد بودند كه اين دعوت آنها بدعت است. به همين دليل از مراجع مختلف، در مورد ايشان استفتا شد و آنها همگى دعوت او را بدعت خواندند، و بر ضرورت جلوگيرى از فعاليت‌هاى آنها تأكيد كردند. با فرا رسيدن دهه نود، اين گروه فعاليت‌هاى خود را گسترش داد و افراد زيادى را جذب خود كردند. آنها بر زنان، به ويژه زنان ثروتمند تمركز كرده بودند و به دليل جوّ باز موجود در آن زمان، توانستند پروانه تأسيس انجمنى به نام «جمعيت بازسازى فرهنگ اجتماعى» را بگيرند.

الف- چگونگى طرح دعوى سفارت امام مهدى (عج)

اين عوامل در جوّ محيط زندان نهفته بود. شرايط و محيط زندان به نوعى باعث به وجود آمدن روحيه شكست و دلزدگى روانى و پشيمانى شديد به دليل اشتباهات گذشته و فاش ساختن اسرار بسيارى از مؤمنان بود كه از طريق شكنجه و بازپرسى از زندانيان انجام مى‌شد. و اين اوضاع و شرايط، زمينه را براى پذيرش انديشه‌ها و افكار نادرست به خوبى آماده كرده بود و اين ايده‌ها به نوعى مى‌توانست جايگزين اين حسّ شكست و نااميدى شود. بدين ترتيب، بسيارى از زندانيان جذب اين خواب‌ها و رؤياها شدند و به آن ايمان آوردند.

فعاليت‌ها

در زندان‌هاى منامه و بعد از آن، جو دو جريان وجود داشت:

١. جريان سيد محمد شيرازى، گروه سيد هادى مدرسى (الجبهة)؛

٢. جريان سيد محمدباقر صدر، گروه جمعية التوعية (الدعوة)

اوضاع اينگونه شده بود كه زندانيان توجه زيادى به خواب‌هايى كه در شب مى‌ديدند، نشان مى‌دادند و به محض اينكه صبح مى‌شد، در محوطه هواخورى زندان با هم به‌