ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٣ - امام مهدى (ع) در حديث لوح
مىكند كه، همانا او خاتمالائمه، كاملكننده ايشان و رحمة للعالمين است و با او كمال موسى، بهاء عيسى و صبر ايوب است.
خداوند سبحان تعبير «رحمة للعالمين» را جز براى رسولالله (ص) كه فرموده:
وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ.[١]
فقط براى يك نفر ديگر به كار برده وآن حضرت صاحب الزمان (ع) مىباشد.
ما نمىتوانيم معناى رحمة للعالمين را بفهميم مگر آن كه معناى: «الْحَمْدُلِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ» را بفهميم.
دليل آن، اين است كه ربوبيّت عوالم وجودى؛ ملك و ملكوت، داراى مغز و پوستهاى است:
اما لايه ظاهرى كه عالم ملك است، نيازمند ربوبيت و تربيت به واسطه اسم «الرحمن» است تا به سمت تكاملش سير كند و اما مغزى كه عالم ملكوت است، نيازمند به ربوبيت با اسم «الرحيم» است تا به كمالش نايل آيد.
همانا قرآن براى تمامى مردم و به طور اخص براى كسانى كه مىفهمند، معجزه است. اينها كسانى هستند كه درك مىكنند كمال بشريت به جز با قرآن كه بر قلب سيدالمرسلين (ص) نازل شده است، متحقق نمىشود. تنها دو نفر مظهر هر دو اسم الرحمن و الرحيم مىباشند: خاتم النبيين (ص) و خاتم الوصيين امام مهدى (ع).
اين مقام حجتبن الحسن ارواحنا له الفداء مىباشد و انسان فقط وقتى كه به اهليّت معرفت راه پيدا كند او را مىشناسد: و به مغز حكمت و علم مىرسد. هر اندازه در مناطق وجود و تعقل جلو برود، مىفهمد كه همانا فاعلى كه وجود از اوست، ذات خالق مقدس خداى عزوجل است و كسىكه وجود در همه عوالم، قائم به اوست حجت خدا بر مخلوقاتش حضرت حجتبن الحسن صلوات الله عليه مىباشد.
اين گستره ولايت امام مهدى (ع) و عظمت مقام آن حضرت ارواحنا له الفداء است. به روايات اهل بيت (ع) رجوع كنيد و آنها را بخوانيد و از آن چيزى بفهميد و به مردم، آنچه كه از مقام پيامبر (ص) و اهل بيتش (ع)، مخصوصاً امام مهدى (ع) فهميديد؛ بشناسانيد، چرا كه در زمان ما مظلومى مثل آن حضرت (ع) يافت نمىشود.
ايشان آن وجود مقدسى هستند كه اگر خداوند او را خلق نمىكرد، عهدش در لوحى كه به سوى پيامبرش فرستاده و با وصفى كه براى پيامبرش به كار برده رحمة للعالمين ختم نمىشد.
اما ساير صفات امام در عهد لوح عبارتند از: «با او كمال موسى، بهاء عيسى و صبر ايوب (ع) است». فرصت نداريم كه كمال موسى و بهاء عيسى را تبيين كنيم. به صبر ايوب اشاره مىكنم كه او مَثلى در صبر پيامبران (ص) مىباشد. آيا صبورتر از انسانى كه حجابها براى او برداشته شده است و او امور را به صورت واقعى ولو بعد از گذشت زمان مىبيند، ديدهايد، قبر جدهاش صديقه كبرى را زيارت مىكند و ظلمهايى را كه به آن مخدره شده است، مجسم مىبيند و پهلوى شكسته و جسم ضعيف آن حضرت (س) را مىبيند.
ايشان قبر جدش موسى بن جعفر (ع) را زيارت مىكند، پس ساق پاى ايشان را كه به واسطه زنجيرها زخم شده، و بدنش را كه به واسطه سم ضعيف شده، مشاهده مىنمايد.
و جدش على بن موسى الرضا (ع) را زيارت مىكند پس صورتش كه سمّ آن را تغيير داده، مىبيند؛ در نجف ضربه شمشيرى كه بر فرق جدش فرود آمده را مىبيند.
سپس به كربلا عروج مىكند و آن بدنى را كه بر خاك افتاده است مىبيند كه حتى ملائكه نمىتوانند آن را نظاره كنند! بله، يقيناً او صبر ايوب دارد ...
پروردگارا! ما مقصريم. پروردگارا! ما قاصريم. پروردگارا به حرمتى كه ولىات حضرت حجت (ع) نزد تو دارد، حرمتى كه در عهد با پيامبرت به وسيله جبرئيل بر لوحى از جانب خودت نازل كردى، و در آن مقام ياران امام مهدى (ع) را بيان كردى، و اينكه به واسطه ايشان بلا و فتنهها را دفع مىكنى و مقام خودش را در درجهاى بالاتر از مقام ايشان قرار دادى، از گناهان ما بگذر و لطفت را شامل حال ما كن كه ما محتاج يك نگاه او هستيم.
پروردگارا! آن چيزى كه از تو طلب كرديم، به حقى كه از تو بر اوست و حرمتى كه او نزد تو دارد و حقى كه با او قرار دادهاى و حرمتى كه براى او قرار دادهاى، نگاهش را شامل حال ما بفرما و ما را مشمول دعاى خير آن بزرگوار قرار ده.
پىنوشتها:
متن عربى برگرفته از: الحقالمبين فى معرفة المعصومين (ع)، على كورانى.
[١]. سوره نور (٢٤)، آيه ٣٥.
[٢]. سوره نساء (٤)، آيه ١٠٧.