قسم به خدا كه من در زمان حيات رسول خدا (ص) به نزد مادرت فاطمه (س) رفتم تا ولادت حسين (ع) را به او تبريك گويم. پس در دستان مباركش لوحى سبز رنگ ديدم، گمان مى‌كنم كه از زمرد بود و نوشته‌هاى سفيد رنگى چون نور خورشيد داشت. عرض كردم: پدر و مادرم به فدايت اى دختر رسول خدا! (ص) اين لوح چيست!

كلام معصوم داراى ابعاد مختلف؛ ظاهر و باطن است، زيرا از ناحيه كسانى صادر شده كه خداوند تبارك و تعالى، احاطه خاص وجودى به آن‌ها عنايت فرموده است. پس كلام ايشان، صادر شده از ناحيه همين احاطه است و مانند كسى نيست كه كمى احاطه داشته، اما زياد حرف مى‌زند.

كلام آن‌ها، همه مردم را در همه دوران‌ها، مخاطب قرار مى‌دهد و به همين دليل در آن، براى خاص و عام علومى وجود دارد. كلام معصومين (ع) براى عوام، عبادت و براى خواص، اشارت است.

احاديث آن‌ها در سطوح مختلف، بنا به موضوع يا بنابر نقل راوى از معنى، متفاوت است. بعضى از اين احاديث با مطالب بلند مرتبه‌اش، به جايگاه عظيمى مى‌رسد كه عقول را در حيرت فرو مى‌برد. «حديث لوح» يكى از اين احاديث است كه شيخ كلينى در كتاب كافى نقل كرده است. هنگامى كه به آن مراجعه مى‌كنيد، در مى‌يابيد كه اين حديث، از مقامى نزد ابى‌بصير برخوردار است كه به عبدالرحمن بن سالم مى‌گويد:

اگر در تمامى عمرت، به غير از اين حديث چيزى نمى‌شنيدى؛ همين حديث براى تو كافى بود پس آن را جز براى اهلش، براى كسى بازگو مكن.

و آن اين است:

از امام صادق (ع) نقل شده كه فرمودند: پدرم به جابر بن عبدالله انصارى فرمود كه من با تو كارى دارم. چه وقتى مى‌توانم كه پيش تو بيايم و از تو سؤالاتى بكنم؟

جابر عرض كرد: هر وقتى كه دوست داشتيد. پس روزى نزد او رفت و به او گفت: اى جابر! مرا از لوحى كه در دست مادرم فاطمه دختر رسول‌الله (ص)، ديدى و آن‌چه كه مادرم از مكتوبات آن لوح در اختيار تو گذاشته، باخبر كن!

جابر عرض كرد: قسم به خدا كه من در زمان حيات رسول خدا (ص) به نزد مادرت فاطمه (س) رفتم تا ولادت حسين (ع) را به او تبريك گويم. پس در دستان مباركش لوحى سبز رنگ ديدم، گمان مى‌كنم كه از زمرد بود و نوشته‌هاى سفيد رنگى چون نور خورشيد داشت. عرض كردم: پدر و مادرم به فدايت اى دختر رسول خدا! (ص) اين لوح چيست! ايشان فرمودند:

اين لوحى است كه خداوند به رسول خدا هديه داده است. در آن، اسم پدرم و اسم شوهرم و اسم دو