ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩ - ديدار با امام زمان (ع)؛ هست ها و بايدها
اين سرّى از اسرار الهى است. مرحوم آيتالله كشميرى مىفرمودند: «حال ملاقات حال خاص و فوقالعادهاى است كه در ضمن آن، ارتباطى سرّى با مركز اسرار عالم برقرار مىشود. ايشان ادامه مىدادند «اگر كسى بر اثر گفتن ذكر يا خواندن دعايى حالى پيدا كند اگر آن حال را براى ديگران نقل كند آن را از دست مىدهد. شرف ملاقات هم اين چنين لطافتى دارد». عموم تشرفاتى كه نقل شده گزارش آن بعد از فوت شخص ديدار كننده به دست ما رسيده است. هر چند مسئله ملاقات با امام زمان (ع) حقيقت دارد ولى آنقدر لطيف است و نگهدارى، مراقبت و مراعات مىخواهد كه اگر كسى در طول زندگى خود روى گزارش آن ملاقات مانور بدهد آثارش را از دست مىدهد. علت آن هم اين است كه ملاقات با آن حضرت با ديگر ملاقاتها تفاوت دارد. در اثر ديدار با ايشان سرّى در وجود انسان احيا مىشود كه نبايد خبر آن به نفوس نامحرمان منتقل شود والّا اگر شخص در ايام حياتش خلاف اين قاعده عمل كرد آن سرّ لطمه مىخورد و ثمرات و مزايايى را كه به واسطه آن سر نصيبش شده يا كم مىشود يا آنكه آنرا به كل از دست مىدهد. به همين سبب هرگاه براى بزرگان ديدارى رخ مىداده سفارش مىكردهاند كه هرگز در ايام حياتشان آن را براى ديگران نقل نكنند تا دچار عوارض ناشى از اين نقل نشوند.
خلاصه اينكه تا وقتى اين سرّ قابل انس، لذّت الفت و بهرهورى است كه مخفى باشد و اگر خبر آن منتشر شد دچار آفت مىشود. چه برسد به آن كه عدهاى بخواهند مدعى شوند و با ذكر ادعاى خود در مجالس و محافل از اين ماجرا نان بخورند.
\* به عبارت بهتر آيا هر كس كه بخواهد مىتواند به ديدار امام نائل شود يا اينكه توفيق تشرف تنها نصيب آنها مىشود كه امام (ع) صلاح بدانند؟
حجتالاسلام و المسلمين آقا تهرانى: اصل ماجرا از ناحيه حضرت است و اينطور نيست كه هر وقت من بخواهم اين اتفاق ممكن باشد.
تمام ديدارها يكسان نيستند؛ بعضى از آنها مكاشفه است كه حتى شخص مىتواند دچار چنين تخيلى شود و بعضى هم بسيار رقيق شدهاند. علاوه بر آن برخى فرستادههاى حضرت را ديدهاند. اين كه شخص گفته اسم من «سيد مهدى» است كه دليل نمىشود خود حضرت باشد يا همين طور اگر از مكنونات ذهنى ما خبر بدهند. حضرت خيلى بزرگتر از اين حرفهاست و ديدارشان خيلى خاصتر از آنچه ما تصور مىكنيم. مثلًا ديدار شيخ عبدالنبى عراقى سراسر مكاشفه است. اگر كسى با مفهوم كشف و مكاشفه آشنا باشد اين مسائل را به خوبى مىتواند تشخيص بدهد. بعضى هم خواب يا حتى اضغاث احلام (خوابهاى آشفته) هستند؛ البته بعضى از اين خوابها تعبير دارند و بعضى هم نه كه تميز اينها هم بر عهده اهل خبره است و نه همه مردم.
حجتالاسلام و المسلمين حائرى قزوينى: مسلماً اين امر در اراده و اختيار شخصى نيست و هر چقدر هم كه وى مشتاق ديدار باشد و حتى اعمالى را كه در اين رابطه نقل شده انجام بدهد باز هم چنين اختيارى به دست نمىآورد. (و براى نمونه مىتوانيد به فصل پايانى نجم الثاقب مراجعه كنيد) چه برسد به آنها كه به دروغ مدعى مىشوند هر وقت اراده كنند به خدمت حضرت مىرسند و چنين اجازهاى به آنها داده شده كه اين مصداق همان چيزى است كه در توقيع شريف تكذيب شده است.
در اين رابطه بايد ما حساب سه گروه را از آنها كه واقعاً تشرف داشتهاند و خدمت حضرت شرفياب شدهاند جدا كنيم: دسته اول عدهاى شياد هستند كه به دروغ مدعى تشرف هستند. گروه دوم آنهايى هستند كه خودشان ادعايى ندارند ولى مورد سوء استفاده قرار مىگيرند و ديگران بازار شايعه را درباره ارتباط آنها با امام زمان (ع) داغ مىكنند كه آثار كذب و دروغ در اين نقلها عيان است. دسته آخر هم افراد سادهاى هستند كه به اشتباه و از سر وهم و خيال مدعى ديدارند، اينها گاه سيد خوبى را ديدهاند و حالى به آنها دست داده و به اين واسطه گمان كردهاند كه حضرت را ديدهاند يا حتى افراد خيرانديشى به آنها عنايت كردهاند و آنها خيال نمودهاند كه او حضرت بوده است.
حجتالاسلام و المسلمين مهدىپور: پاسخ روشن است. مسلماً اين امر منحصراً به اراده آقا بقيةالله (ع) ممكن مىشود. تمام ديدارهايى كه در طول غيبت كبرى اتفاق افتاده يك سويه بوده و كشش و اراده از ناحيه خود حضرت وجود داشته است. اگر كسى مدعى ديدار دو سويه باشد به اين معنى كه او هم در وقوع ملاقاتها اختيار و حق تصميمگيرى داشته باشد اين همان ادعاى نيابت خاص است و لذا كسى حق ندارد بگويد من هر وقت بخواهم مىتوانم به خدمت