خود آنان را نام‌گذارى كرده‌ام. اگر اين پنج تن نبودند، نه بهشت و دوزخ را مى‌آفريدم و نه عرش و كرسى را. نه آسمان و زمين را خلق مى‌كردم و نه فرشتگان و انس و جنّ را.

منم محمود و اين محمّد است، منم عالى و اين على است، منم فاطر و اين فاطمه است، منم احسان و اين حسن است، و منم محسن و اين حسين است. به عزّتم سوگند، هر بشرى اگر به مقدار ذرّه بسيار كوچكى، كينه و دشمنى هر يك از آنان را در دل داشته باشد، او را در آتش دوزخ مى‌افكنم. يا آدم، اين پنج تن، برگزيدگان من هستند و نجات و هلاكت هر كس، وابسته به حبّ و بغضى است كه نسبت به آنان دارد. يا آدم! هر وقت از من حاجتى مى‌خواهى، به آنان توسّل كن.

ابوهريره مى‌گويد: پيامبر اكرم در ادامه سخن فرمود:

ما پنج تن كشتى نجاتيم. هركس با ما باشد، نجات يابد و هركس از ما روگردان شود، هلاك گردد. پس هر كس حاجتى از خدا مى‌خواهد به وسيله ما اهل بيت از حضرت حق تبارك و تعالى مسئلت نمايد.

اين حديث را شيخ الاسلام حموينى در فرائد، حافظ خوارزمى‌در مناقب و چند تن ديگر از دانشمندان اهل سنّت نقل كرده‌اند.

اقتدا و توسّل به حضرت زهرا (س)

يكى از مناقبى كه وجود مقدّس حضرت زهرا (س) با پدر و همسر و فرزندش مشترك است، در اهتدا و اقتدا و تمسّك است؛ يعنى هدايت يافتن و پيروى كردن مردم از آنان و در موقع نياز، متوسّل شدن به آنان.

انس بن مالك روايت مى‌كند:

روزى پيامبر اكرم (ص) با ما نماز صبح به جاى آورد. پس از فراغت از نماز، روى مباركش را به سوى ما گردانيد و فرمود: اى جماعت مسلمانان! هر كس آفتاب را از دست بدهد، پس بايد به ماه تمسّك جويد، و در فقدان ماه دست به دامان زهره شود و اگر زهره را نيابد، به دو ستاره فَرقَدان پناه آورد. از پيامبر اكرم سؤال شد كه يا رسول الله! مقصود از آفتاب و ماه و زهره و فرقدان (دو ستاره نور افشان) چيست؟ فرمود: من آفتابم، على، ماه و فاطمه زهره است و دو ستاره حسنين هستند. آنان و كتاب خدا، دست‌آويزهاى بشرند و همواره به هم پيوسته‌اند و هرگز از يكديگر جدا نمى‌شوند تا در كنار حوض كوثر به من ملحق شوند[١].

از روايت مذكور كاملًا روشن است كه حضرت صدّيقه (س) در مراتب و مناقب گفته شده، هم رديف رسول اكرم (ص)، اميرالمؤمنين و حسنين (ع) است و در مقام تمسّك، اهتدا و اقتدا همانند آنان مى‌باشد. اگر ايشان در ولايت و عصمت نظير پيامبر اكرم (ص)، على و حسنين (ع) نبود؛ امر هدايت يافتن و پيروى مردم از او و توسّل هر بشرى در مشكلات به او، كارى بيهوده و گزاف مى‌بود.

ترتيب اسماء پنج تن در آسمان‌ها، در عرش، در كرسى، در جنّت و در ساير مواقف كه نوشته شده و يا مورد خطاب خداى قرار گرفته‌اند به همين سبك و نسق بوده است. آنچه مى‌توان از ترتيب اسامى‌آنان در كلام پيامبر استفاده كرد، اين است كه رسول اكرم (ص) داراى عالى‌ترين مقام، و اميرالمؤمنين (ع) پس از پيامبر، و حضرت زهرا (س) بعد از او، و حسنين پس از فاطمه (س)، صاحب والاترين مقام در جهان آفرينش هستند. در ادامه، اين مطلب را اثبات خواهيم كرد كه حضرت زهرا (س) از يازده امام ديگر افضل و برتر است، و اگر جز اين يك منقبت، فضيلت ديگرى در شأن ايشان نبود، همين براى اثبات مقام ولايت آن حضرت كافى بود.