ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٧ - عمود نور براى امامان
ما را دوست بدارد و ولايت ما را بپذيرد جز آنكه خداوند قلبش را طاهر گرداند. و خداوند قلب هيچ بندهاى را طاهر نمىگرداند جز آنكه تسليم ما مىشود، و هر گاه تسليم ما شد، خداوند او را از حسابكشى شديد در روز قيامت حفظ مىنمايد و از هول بزرگ از آن روز امنيت مىبخشد.[١]
حضرت امام باقر (ع) درباره اين قول خداوند متعال:
... مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ الْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ؛
مثل نور خدا، چون چراغدانى استكه در آن چراغى، و آن چراغ در شيشهاى است.
فرمودند:
[منظور از چراغ]، علم موجود در سينه رسول خدا (ص) و [منظور از] شيشه، سينه علىبن ابىطالب (ع) است.
و [درباره]
... كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ؛
آن (شيشه) گويى اخترى درخشان استكه از درخت خجسته زيتونىكه نه شرقى است و نه غربى، افروخته مىشود.
فرمودند:
نور علم، نه شرقى و نه غربى، [بلكه] از ابراهيم خليل الرحمان تا محمد رسول خدا و تا علىبن ابىطالب [منتقل شد]. [يعنى] نه يهودى است و نه نصرانى.
و درباره:
... يَكادُ زَيْتُها يُضِيءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ نُورٌ عَلى نُورٍ.[٢]
نزديك استكه روغنش هر چند آتشى بدان نرسيده باشد روشنى بخشد.
فرمودند:
عالم آل محمد (ع) قبل از آنكه مورد سؤال واقع شود، بر اساس علم سخن مىگويد.[٣]
عمود نور براى امامان
امام باقر (ع) فرمودند:
همانا هر يك از امامان اهلبيت (ع) در شكم مادر مىشنود و هنگامىكه [به دنيا آمد و] بر زمين قرار گرفت، فرشتهاى بر بازوى راستش مىنگارد:
وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ.[٤]
و سخن پروردگارت به راستى و داد، سرانجام گرفته است، و هيچ تغيير دهندهاى براى كلمات او نيست، و او شنواى داناست.
و هنگامىكه رشد يافت، خداوند عمودى از نور براى او برمىافرازد تا دنيا و آن چه را در آن است، در آن (عمود) مشاهده نمايد، و هيچ چيزى از او پوشيده نماند.[٥]
«اسحاق حرير» مىگويد، در حضور امام صادق (ع) بودم و شنيدمكه آن حضرت (ع) مىفرمودند:
خداوند عمودى از نور دارد كه از همه مخلوقات پوشيده است؛ يك جانب آن نزد خدا، و جانب ديگر در گوش امام. هرگاه خداوند چيزى را اراده فرمايد، آن را در گوش امام وحى مىنمايد.[٦]
امامان (ع) از آن جهت استكه ايشان، سبب ايجاد آسمان و زميناند، و آنچه در بعضى از احاديث آمده، تصريح داردكه اگر ايشان نبودند، نه زمين و نه ديگر موجودات وجود نداشتند. ايشان (ع) موجب تابيدن نور علم و ايمان در قلبهاى اهلايماناند. همانگونهكه قرآن كريم كلام خدا نورى استكه خداوند به وسيله آن، مؤمنان با تقوا را هدايت مىفرمايد، كلام امامان (ع) نيز نورى استكه به وسيله آن مؤمنان به سوى عبادت خدا و بندگى او راه مىيابند. و بر همين اساس استكه در «زيارت جامعه كبيره» آمده است:
كلامكم نورٌ؛ سخن شما نور است.
آيتالله شيخ جواد كربلايى مىگويد: «از آنجا كه سخن امامان (ع) مبتنى بر سخن جدّشان [رسول خدا (ص)] استكه خداوند درباره آن حضرت (ص) فرموده است:
وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى؛
و از سر هوس سخن نمىگويد. اين سخن به جز وحيى كه وحى مىشود نيست.
و به اين دليلكه امامان (ع)، نيز راه جدشان (ص) را پيمودند، پس محال نيستكه سخنانشان از جنس نور يعنى هدايت، علم و برهان بوده، ويژگىهاى نور حسى را داشته؛ يعنى خود آشكار و آشكار كننده ديگرى باشد.»[٧]
و اى كاش، امت قدر و منزلت، و عظمت حضرات معصومين (ع) را مىشناختند، و زمينه نشر علوم و معارف را براى ايشان مهيا مىنمودند تا اين امر منجر به از بين بردن گمراهى و نادانى در همه معانى آن مىشد. اما متأسفانه بعضى از ستمگران و گمراه كنندگان تلاش خود را در راه ممانعت از انتشار نور ايشان (ع) به كار گرفتند پس آن حضرات را خانهنشين، محبوس و از دسترس مسلمانان دور نمودند و در پى شهادت ايشان بر آمدند.
«محمدبن ابى نصر» مىگويد:
حضرت ابوالحسن، امام رضا (ع) شبى با ما در مسجد دار معاويه وعده كردند، وقتىكه آمدند، فرمودند: «همانا هنگامىكه خداوند پيامبرش را به سوى خود فراخواند، [اهل ضلالت] در راه اطفاء