اسم عزت و اسم حكمت را با هم جمع نموده است و اين بحثى است كه تنها به اشاره‌اى به آن، اكتفا مى‌كنيم و قرائت را ادامه مى‌دهيم تا بفهميم كه اين كتاب از كيست! و به سوى كيست؟

عناوين گوينده و مخاطب را ملاحظه كنيد.

گوينده: خداوند عزيز و كليم.

مخاطب: پيامبر او، نور، سفيرش، حجاب و دليلش.

در هر يك از اين عناوين، بحثى است كه وقت ما براى پرداختن به آن كافى نيست، فقط مى‌خواهم كه در كلمه «نورش» تأمل كنيد. خداوند متعال در آخر آيه نور مى‌فرمايد:

يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلنَّاسِ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ.[١]

خدا هر كه را بخواهد با نور خويش هدايت مى‌كند، و اين مثل‌ها را خدا براى مردم مى‌زند و خدا به هر چيزى داناست.

آن چه كه مى‌خواهم اشاره كنم اين است كه هر كسى در اين حديث قدسى دقيق شود، ملاحظه مى‌كند؛ اولًا در اين حديث، نام‌هاى همه ائمه معصومين (ع) و خصوصيات مهم آن‌ها كاملًا ذكر شده و اين مطابق است با آن‌چه از اخبار صحيحه از ذكر ائمه از لحاظ تعداد و اسماء در تورات و انجيل، قبل از تحريفشان موجود بوده است. البته نصى در تورات بعد از تحريف باقى‌مانده است كه تعداد ائمه (ع) را بيان مى‌كند! اين موضوع را «ابن‌كثير» در البداية والنهاية ج ٦، صفحه ٢٨٠ آورده است:

در توراتى كه دست اهل كتاب است اين مضمون است: «همانا خداى تعالى به ابراهيم، اسماعيل را بشارت داد و همانا او را رشد داد و زياد كرد و از فرزندانش دوازده عظيم قرار داد».

منظور ابن كثير آن چيزى است كه در تورات فعلى است. در عهد قديم و جديد، سفر آفرينش، صحاح هفدهم، آمده است: ابراهيم به خداوند گفت:

اى كاش اسماعيل در حالى كه امام تو مى‌بود زندگانى مى‌گذراند. پس خداوند گفت: ساره همسرت، پسرى براى تو به دنيا مى‌آورد و به اسحاق صدايش مى‌زنى و عهد مرا اقامه مى‌كند و با او عهدى ابدى نسل به نسل منتقل مى‌شود.

و اما اسماعيل، آن‌چه را كه درباره او گفتى شنيدم، آگاه باش كه من او را مبارك گردانم و به ثمر نشانم و نسل او را زياد گردانم. از او دوازده رئيس متولّد مى‌شود و او را امتى بزرگ قرار مى‌دهم، ولى عهدم را با اسحاق كه ساره در اين وقت در سال آينده به دنيا مى‌آورد، اقامه مى‌كنم.

كعب الاحبار اين عبارت را، «دوازده قيّم» ترجمه كرده و بعضى از ايشان نيز «دوازده امام» ترجمه كرده‌اند. متن اصلى‌