ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٩ - عمود نور براى امامان
به رغم آن چه وصف مىكنيد، پروردگار ما همان بخشايشگر دستگير است.
سؤال كردم، آن حضرت (ع) فرموند:
مرده كسى استكه اين شأن يعنى اين امر را نشناسد. و ما براى او نورى قرار داديم، (يعنى) امامىكه به او اقتدا نمايد، يعنى على بن ابيطالب. و فرمودند: منظور از اين آيه: «كمن مثله فى الظّلمات؛ همانند آن كسىكه در ظلمات و گمراهىهاست» اين گونه است: مخلوقىكه چيزى را نمىشناسد.[١]
«جابر جعفى» مىگويد: از حضرت اباجعفر امام باقر (ع) درباره اين آيه شريفه:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ.[٢]
اى كسانىكه ايمان آوردهايد، از خدا پروا داريد و به پيامبر او بگرويد تا از رحمت خويش شما را دو بهره عطا كند؛ و براى شما نورى قرار دهدكه به [بركت] آن راه سپريد و بر شما ببخشايد، و خدا آمرزنده مهربان است.
سؤال كردم، پس فرمودند:
[يعنى] برايتان امامى قرار مىدهد كه به او اقتدا كنيد.[٣]
همچنين امام صادق (ع) درباره اين فرموده خداوند متعال:
اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ الْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ يَكادُ زَيْتُها يُضِيءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ نُورٌ عَلى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثالَ لِلنَّاسِ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ.[٤]
خداوند، نور آسمانها و زمين است. مَثل نور او چون چراغدانى استكه در آن چراغى، و آن چراغ در شيشهاى است. آن شيشهگويى اخترى درخشان است كه از درخت خجسته زيتونىكه نه شرقى است و نه غربى، افروخته مىشود. نزديك استكه روغنش هر چند آتشى بدان نرسيده باشد روشنى بخشد. روشنى بر روى روشنى است. خدا هركه را بخواهد با نور خويش هدايت مىكند، و اين مثَلها را خدا براى مردم مىزند و خدا به هر چيزى داناست.
فرمودند:
اين مثلى استكه خداوند آن را درباره ما زده است. پيامبر و امامان (ع) از نشانههاى دلالت كننده بر وجود خدا هستند كه به واسطه آنها به سوى توحيد، مصالح دين و شريعت اسلام، سنن و فرائض خداوند هدايت مىشود، و هيچ توان و حركتى نيست مگر به خواست خداوند بزرگ بلند مرتبه.[٥]
٣. كسىكه قلب خود را به روى كلمات امامان (ع) بگشايد، قلبش روشن و نورانى مىشود. از امام على (ع) نقل شده استكه فرمودند: «مثال وجود من در ميان شما، همانند چراغ در تاريكى است، هر كس به آن روى آورد، از آن نور مىگيرد»[٦]
چنين شخصى، به واسطه اين نور، به مرحلهاى مىرسدكه با نور خداى متعال، آنچه را ديگران نمىبينند، مشاهده مىكند.
«معاوية بن عمار» مىگويد، به مولايم حضرت امام صادق (ع) عرض كردم: فدايتان شوم، تفسير اين حديث كه آن را از شما شنيدهام، چيست؟ فرمودند: «كدام حديث؟» عرض كردم: «إنّ المؤمن ينظر بنورالله؛ مؤمن با نور خدا مىنگرد»، فرمودند:
اى معاويه، همانا خداوند مؤمنان را از نور خويش، آفريد و آنان را با رحمت خويش رنگ نمود، و از ايشان نسبت به ولايت ميثاق (پيمان) گرفت در همان روزىكه خويش را به ايشان شناساند. پس مؤمن، برادر مؤمن است به سبب آن پدر و مادر (واحد) پدرش نور و مادرش رحمت است و او از طريق همان نوركه آن آفريده شده، مىنگرد.[٧]
٤. مؤمنِ داراى ولايت اهلبيت (ع) از نورى ويژه در دنيا بهرهمند استكه حقايق اشيا را براى او آشكار نمايد. چنانكه خداوند متعال مىفرمايد:
اى كسانىكه ايمان آوردهايد، از خدا پروا داريد و به پيامبر او بگرويد، تا از رحمت خويش شما را دو بهره عطا كند و براى شما نورى قرار دهدكه به [بركت] آن راه سپريد و بر شما ببخشايد، و خدا آمرزنده مهربان است.» ٢٦؛ زيرا از ويژگىهاى آن نور، برداشتن حجابهاى تاريكى از نفس انسانى