بعثت حضرت خاتم‌الانبيا محمد مصطفى (ص)، بى‌ترديد، عظيم‌ترين، تأثيرگذارترين و پر رمز و رازترين پديده هستى است؛ چرا كه خداوند متعال پس از گذشت بيش از ششصد سال از بعثت آخرين پيامبر و طى دوران طولانى فترت، كامل‌ترين، جامع‌ترين و متعالى‌ترين دين را به دست كامل‌ترين، جامع‌ترين و متعالى‌ترين موجود جهان آفرينش به انسان‌ها ارزانى داشت و درهاى خزائن حكمت و معرفت خود را بر آدميان گشود.

با بعثت حضرت ختمى مرتبت (ص) چنان انقلابى در ارض و سماء و ملك و ملكوت رخ داد كه پيش از آن هرگز سابقه نداشت. بى‌شك درك و فهم چنين رويداد عظيمى تنها در توان كسانى است كه خود مستقيماً از چشمه حكمت و معرفت پيامبر خاتم (ص) سيراب شده؛ و بعثت را با همه وجود حس كرده و حتى صداى شيطان را به هنگام نزول وحى بر پيامبر (ص) شنيده است؛ كسى به تعبير پيامبر اعظم (ص) همه آنچه را كه رسول خدا ديده است، به چشم خود ديده و همه آنچه را كه آن حضرت شنيده، به گوش خود شنيده و تنها تفاوت او با پيامبر اين بوده كه به مقام نبوت نرسيده است.[١]

آرى، او كسى نيست جز خانه‌زاد وحى، برادر و وصى رسول خدا، حضرت اميرمؤمنان (ع).

با توجه به آنچه گفته شد، در اين مقاله نگاهى سريع و گذرا خواهيم داشت بر آن دسته از خطبه‌ها و كلمات امير بيان، على (ع) كه در آنها از بعثت و نبوت حضرت ختمى مرتبت (ص) سخن به ميان آمده است.

امير مؤمنان على (ع) در نخستين خطبه نهج‌البلاغه، درباره بعثت پيامبران الهى و از جمله پيامبر خاتم (ص) مى‌فرمايد:

و خداوند پاك از ميان فرزندان آدم پيغمبرانى برگزيد و از ايشان به زبان وحى پيمان گرفت، در زمانى كه بيشتر آفريدگان پيمان خدا را وارونه و به حق او نادان بودند و براى وى مانندها گرفته بودند. شياطين راه آنها را از خداشناسى زده بودند و به گمراهى كشيدند، پس پيامبران خود را برانگيخت، و يكى پس از ديگرى فرستاد تا عهد خداشناسى را كه در فطرت آدمى بود باز طلب‌كنند، و نعمت از ياد رفته را باز به ياد آورند، و با مدد حجت و برهان آنان را به راه آورند، و گنجينه‌هاى‌