از بركات موعود (ع) در جامعه عصر ظهور آن است كه دست با بركت و پرمهرش را بر سرهاى بندگان گذاشته، عقول را متمركز ساخته و در نتيجه اخلاق و انضباط باطنى به كمال مى‌رسد.[١]

و اين نبوغ فكر و رشد روحى به گسترش حاكميتى جامع و مقبول مى‌انجامد.

پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايند:

خلفا و جانشينان بعد از من دوازده نفرند كه اول آنان على و آخرينشان مهدى مى‌باشد. وى (مهدى) زمين را با نور خدايى روشن نموده و حاكميت او در تمام كره زمين در شرق و غرب گسترش خواهد يافت.[٢]

اين است، آن آب گوارا براى لب‌هاى تشنه و بغض‌هاى در گلو شكسته. در تفسير ماء معين (آب گوارا) تأويلى ديگر نيز آمده است. امام باقر (ع) فرمودند:

اين آيه درباره امامى كه قيام به عدل الهى مى‌كند نازل شده و مى‌گويد: اگر امام شما پنهان گردد و نمى‌دانيد كجاست؟ چه كسى براى شما امامى مى‌فرستد كه اخبار آسمان‌ها و زمين و حلال و حرام خدا را براى شما شرح دهد.

سپس فرمود:

به خدا سوگند تأويل اين آيه نيامده و سرانجام خواهد آمد.[٣]

آرى، در عصر تشتت آراء و عقول كه به نام عقل و عقلا نيت، انسان و انسانيت قربانى مى‌شود، و از هويت خويش تهى مى‌گردد، كار آن گرامى، تمركز عقل آدمى و جهت‌يابى آن به قله رشد و عصر اخلاق و آرامش روح خواهد بود. زيرا ابزار آن يعنى تفكر سترگ اسلام و هيمنه حضور مسلط و قادر آنرا داراست. چنانكه آقاى روژه دو ياسكينه با ژرف‌بينى و هدايت الهى دريافته است:

«اسلام، دين حقيقت است و معناى وضع بشرى را به انسان باز مى‌گرداند. اين وضع فقط در ارتباط با مطلق تبيين مى‌شود و ناسخ پوچى و بيهودگى نيست. انگارانه دنياى جديد است. اسلام، آدمى را با خويشتن خود و با خلقت آشتى مى‌دهد و بنابراين مؤثرترين داروى عصر ماست.[٤]

مهدى موعود (ع) احياگر و گسترش دهنده اسلام بر پهنه زمين و بازگرداننده همه بشريت به سوى قرآن و سنت است.[٥]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. دوپاسكيه، روژه، اسلام و بحران عصر ما، ترجمه حسن حبيبى، صص ١٨- ١٧.

[٢]. همان، ص ٣٧.

[٣]. همتى، محسن، امام زمان (ع) و ايرانيان، ص ١٠.

[٤]. سوره ملك (٦٧)، آيه ٣٠.

[٥]. محدث قمى، مفاتيح الجنان، دعاى ندبه.

[٦]. تعبيرى از دكتر على شريعتى در كتاب امت و امامت.

[٧]. محدث قمى، همان، زيارت عاشوراء.

[٨]. جمعى از نويسندگان، تفسير نمونه، ج ١٣، ص ٣٦٢.

[٩]. الكينى، محمد بن يعقوب، اصول كافى، ج ٥، ص ٢٥.

[١٠]. صافى گلپايگانى، لطف‌الله، منتخب‌الأثر، صص ٢٩٦- ٢٩٢؛ نيز ر. ك: ينابيع الموّدة، ص ٤٤٧.

[١١]. همان.

[١٢]. جمعى از نويسندگان، همان، ج ٢٤، به نقل از تفسير نورالثقلين، ج ٥، ص ٣٨٧.

[١٣]. دوپاسكيه، روژه، همان، ص ٣١.