«گشاده دستى» نيز از ديگر هنرهاى ياران حضرت قائم (ع) است. اينان به وقت دارايى از آنچه روزى شان شده به ديگران انفاق كرده و صدقه مى دهند و يقين دارند هر عمل خيرشان چون بذرى است كه هفتصد دانه مى دهد و اين همه براى خداوند كه بخشنده مطلق است البته گران نيست.

شايان ذكر است كه آنها در اين مورد نيز همچون موارد ديگر رعايت اعتدال را مى نمايند و نه چندان خست و بخل به خرج مى دهند كه گويى دستشان به گردنشان آويخته باشد و نه آنقدر بى حساب و كتاب مى بخشند كه در آينده به حسرت بنشينند و انگشت ندامت به دندان گزند. ناگفته پيداست كه اين مخلصان هنر معنويشان را با منت و اذيت باطل نكرده و بى ريا و بى چشمداشت، به سوى نيكى شتابانند.

«دست بر سر يتيم كشيدن» يكى ديگر از هنرهاى ياران امام مهدى (ع) است و پيروان ايشان بالاترين و ارزنده ترين رتبه هاى اين رشته را از آن خود ساخته اند. اينان باور دارند كه يتيمان در اموالشان حقى دارند، پس حق آنها را با مهربانى و عطوفت ادا مى كنند و نه تنها از نظر اقتصادى و مالى تلاش مى كنند تا يتيمان را بى نياز سازند، بلكه از لحاظ روحى نيز پيوند عاطفى با آنها برقرار كرده و بر سرشان دست نوازش مى كشند.

«دست به دعا برداشتن» از قديمى ترين هنرهاى بشرى است اما ياران مهدى، (ع) وقتى دستان سبزشان به دعا بلند مى شود و وجود جاريشان چون رودى پرتلاطم به درياى بيكران عظمت سبحانى متصل مى گردد، زبانشان عاشقانه ترين كلمات را بر زبان مى راند و فرشتگان الهى را به تحسين و ستايش وامى دارد. دعاى «عرفه» شان غوغايى در سكوت برپا مى كند، «مناجات خمس عشر» شان عرش را به لرزه مى اندازد، «مناجات امام على (ع) در مسجد كوفه» را كه قرائت مى كنند، جبرئيل امين لذتى بى حد و حصر مى برد و ...

از سوى ديگر وجود خالص آنها، خود دعاى مجسم شده است. «كميل» اند و «آل يس»[١]، «رجبيه» اند[٢] و «أم داود»،[٣] «رمضان» اند و «مجير».[٤] اينان خودِ خودِ «مكارم الاخلاق» اند[٥].

«دست به سلاح بودن» نيز از هنرهاى دستى ياران حضرت حجت (ع) است. آنان كه به واقع و نه در شعار، از پيروان به حق امامند همواره از آمادگى نظامى برخوردارند و اگر در شرايطى، زر و زور و تزوير، بخواهند ايشان را به زير سلطه خود درآورند از نثار خونشان هيچ دريغ نمى كنند و وارد معامله اى بزرگ با خداوند مى شوند. جان را مى دهند و بهشت را مى خرند و از زمين تا ملكوت، درحاليكه فرياد «هيهات منّا الذلّة» شان به گوش مى رسد، با پاى سر مى دوند.

پيشانى بندهاى «يا زهرا» يشان هميشه دم دست است. زبانشان يكسره لبيك به «هل من ناصر ينصرنى» حسين را زمزمه مى كند، مظلوميت حسن را تاب نمى آورند و پاى در ركاب امام زمانشان دارند. چقدر خدا به ايشان مباهات مى كند!

پى نوشتها:

١. اشاره به دعاى معروف «عرفه» امام حسين (ع) كه در روز عرفه نهم ذيحجه خوانده مى شود.

٢. «مناجات خمس عشر» پانزده دعا از امام سجاد (ع) است كه با عناوين مناجات التابُبين، مناجات الشاكين، مناجات الخائفين و .. در اوايل كتاب مفاتيح الجنان ذكر شده است.

٣. اين مناجات در مفاتيح الجنان، در ضمن «اعمال مسجد بزرگ كوفه» آمده است.

[٤]. «آل يس» نام يكى از زيارتهاى معروف امام زمان (ع) است كه بسيار به خواندن آن سفارش شده است.

[٥]. اشاره به دعاها و زيارتهاى وارد شده در ماه رجب است.

[٦]. «ام داود» نام دعايى است كه در نيمه ماه رجب خوانده مى شود.

[٧]. «مجير» نام دعاى مشهورى است از پيامبر اكرم (ص) كه در اوايل مفاتيح الجنان آمده است.

[٨]. اشاره به دعاى معروف «مكارم الاخلاق» امام سجاد (ع) است كه در انتهاى كتاب مفاتيح الجنان آمده است.