أنا صاحب هذا الأمر ولكنّى لست بالذى أملؤها عدلًا كما ملئت جورا، و كيف أكون ذلك على ماترى من ضعف بدنى و إنّ القائم هوالذى إذا خرج كان من سنّ الشيوخ و منظر الشبّان، قويّا فى بدنه حتّى لومدّ يده إلى أعظم شجرة على وجه الأرض لقلعها ولو صاح بين الجبال لتدكدكت صخورها يكون معه عصا موسى و خاتم سليمان عليهماالسلام، ذاك الرابع من ولدى يغيّبه اللّه فى ستره ما شاء، ثم يظهره فيملوء [به‌] الأرض قسطا و عدلًا. كما ملئت جورا و ظلما.[٢]

من صاحب اين امر هستم، اما آنكه زمين را پر از عدل مى كند همچنانكه پر از جور شده بود، من نيستم. و چگونه من با اين ناتوانى جسمى كه مى بينى مى توانم او باشم. به درستى كه قائم كسى است كه به هنگام قيامش در سن پيرمردان و با چهره جوانان ظاهر مى شود. او از چنان قوت بدنى برخوردار است كه اگر دستش را به سمت بزرگ ترين درختى كه بر روى وجود دارد دراز كند آن را از ريشه برمى كند و اگر در بين كوهها فرياد كشد، صخره ها متلاشى مى شوند. عصاى موسى و خاتم سليمان، كه بر آنها درود باد، با اوست و او چهارمين فرزند من است. خداوند او را تا زمانى كه بخواهد در پوشش خود غايب مى سازد، سپس او را آشكار مى سازد تا زمين را به وسيله او از قسط و عدل آكنده سازد آنچنانكه‌] پيش از آن‌] از جور و ستم پر شده بود.

همچنين آن حضرت در پاسخ «ابى صلت هروى» كه مى پرسد:

ما علامات القائم منكم إذا خرج؟

نشانه هاى قائم شما به هنگام ظهور چيست؟

مى فرمايد:

علامته أن يكون شيخ السنّ، شاب المنظر، حتّى أنّ الناظر إليه ليحسبه ابن أربعين سنة أو دونها و إنّ من علاماته أن لايهرم بمرور الأيّام والليالى، حتّى يأيته أجله.[٣]

نشانه او اين است كه سن پيران و چهره جوانان دارد، تا آنجا كه وقتى كسى او را مشاهده مى كند گمان مى برد كه چهل سال يا كمتر سن دارد. به درستى كه از نشانه هاى او اين است كه گذر شب و روز او را پير و سالخورده نمى سازد تا زمانى كه اجل او فرا رسد.

آن حضرت در روايت ديگرى به توصيف جمال نورانى امام دوازدهم پرداخته، مى فرمايد:

بأبى و أمّى سمىّ جدّى، صلى اللّه عليه و آله، و شبيهى و شبيه موسى بن عمران، عليه السلام، عليه جيوب النور يتوقّد من شعاع ضياء القدس.[٤]

پدر و مادرم به فداى او كه همنام جدّم، شبيه من و شبيه موسى بن عمران است. بر او نوارهاى نورانى است كه از پرتو نور قدس روشنايى مى گيرد.

٤. غيبت و نهان زيستى امام مهدى (ع)

امام رضا (ع) نيز چون ديگر اجداد طاهرينش موضوع غيبت آخرين حجت حق را پيش بينى و شيعيان را براى برخورد با اين پديده آماده نموده است. در يكى از رواياتى كه «حسن بن على بن فضال» از آن حضرت نقل كرده، در اين زمينه چنين مى خوانيم:

كأنّى بالشيعة عند فقدهم الثالث من ولدى كالنعم يطلبون المرعى فلا يجدونه. قلت له: ولم ذاك يا ابن رسول اللّه؟ قال: لأنّ إمامهم يغيب عنهم، فقلت: ولم؟ قال: لئلّا يكون لأحد فى عنقه بيعة إذا قام بالسيف.[٥]

گويا شيعيان را مى بينم كه به هنگام فقدان سومين فرزند من،[٦] مانند گوسفندانى كه به دنبال چوپان خود مى گردند سرگردانند و او را نمى يابند. گفتم: چرا اين گونه است، اى پسر رسول خدا؟ فرمود: زيرا امامشان از آنها غايب شده است. پرسيدم: چرا؟ فرمود: براى اينكه به هنگام قيامش با شمشير، بيعت هيچكس بر گردنش نباشد.

آن حضرت در روايت ديگرى به نقل از رسول گرامى اسلام (ص) مى فرمايند:

بأبى ابن خيرة الإماء ابن النوبيّة الطيّبة الفم، المنتجبة الرحم ... و هوالطريد الشريد الموتور بأبيه و جدّه، صاحب الغيبة يقال مات أوهلك، أىّ واد سلك؟[٧]

پدرم به فداى فرزند بهترين كنيزان، فرزند آن [كنيز] اهل نوبه‌[٨] كه دهانى خوشبو و رحمى نيك نژاد دارد. او رانده شده (دور افتاده)، بى خانمان و كسى است كه انتقام خون پدر و جدش گرفته نشده و صاحب غيبت است. گفته مى شود: او مرده يا هلاك شده است، در چه سرزمينى سير مى كند؟

همچنين امام هشتم شيعيان (ع) در زمينه غيبت آخرين امام، به نقل از پدران بزرگوار خود از رسول اكرم (ص) چنين روايت مى كند: