مى كنند. براساس اين نظريه ديگر نيازى به جنبش و كوشش براى تغيير و يا حتى اصلاح وضع موجود نيست و بشر ناگزير بايد همه عقربه ها را به سوى قطب اين مدينه تنظيم كند.

اين واقعه اگر چه برخى سياستمداران را مايل به تجربه «روشى متكى به قدرت» براى گسيل داشتن همه فرهنگها، تمدنها و ملل به سمت خاستگاه «ليبرال سرمايه دارى» كرده اما، پوشيده نمانده است كه جمله صاحبان خرد بر اين قول اتفاق نظر دارند كه اين تجربه نه تنها كامل ترين و نهايى ترين تجربه نيست بلكه به دليل دورماندن آن از معنا و مفهوم حقيقى عدالت و غفلت آن از وجه باطنى و سرشت مقدس انسان و طبيعت، با جهت گيرى يكسويه محكوم به پذيرش شكست است كه اگر جز اين باشد به «انتها رسيدن» خود سرآغاز انفعال، پوچى، تكرار شدن در خود و پايان فرصت زيستن در عرصه زمين است و البته با اين درك و معنى مى توان از «پايان تاريخ» سخن گفت. پايان تاريخِ دورى از سرشت مقدس، پايان تاريخِ غفلت از عالم معنى و معنويت، پايان تاريخِ متكى بر مادى گرايى صرف و پايان تاريخى كه در ذات خود نطفه بحران، يأس، فقر و بى عدالتى را دارد.

اين پايان موجد شروعى نواست. صداى زنگ اين تاريخ نو را بسيارى هوشمندانه شنيده اند. صداى اين زنگ در غرب طنين انداز است. تاريخى كه نويد مهيا شدن صحن خانه هاى دل مردم سراسر جهان براى استقبال از «موعود و منجى آخرالزمان» را مى دهد.

اجازه مى خواهم در اين مجلس با شكوه كه نام «موعود مقدس» بدان زيبايى خاصى بخشيده اعلام كنم اين فصل ديگر، فصل گفت وگو از «اراده معطوف به قدرت» و يا «اراده معطوف به ليبراليسم» نيست بلكه، فصل گفت وگو از «اراده معطوف به حق» است و اين اراده، تأييد آسمانى را با خود دارد و قلب همه مردان و زنان صميمى جهان نيز فرا رسيدن اين فصل را گواهى مى دهد. آيا همين نشست صميمى، آن هم در يكى از بزرگ ترين پايتختهاى غربى؛ يعنى لندن تأييدى براى اين سخن نيست؟!

نسيمى وزيدن گرفته كه براى درك لحظات فرحبخش آن مى بايست در معرض آن قرار گرفت و همگان را بدان دعوت كرد، به عبارت زيباى انجيل:

كمرهاى خود را بسته، چراغهاى خود را افروخته بداريد مستعد باشيد؛ زيرا در ساعتى كه گمان نمى بريد پسر انسان مى آيد. (لوقا- ٤٠: ١٢- ٣٥)

وزش اين نسيم جانبخش را همگان احساس مى كنند حتى آنان كه تداوم آن را قرين با به هم ريختگى بساط شعبده و دروغ و سلطه خويش مى شناسند.

درك «پايان تاريخ»- البته تاريخ غرب- مخصوص نظريه پردازانى چون «تافلر»، «فوكوياما» و «هانتينگتون» و ديگران نيست چه، دوام و بقاى فرهنگ و تمدن غربى در گرو دريافتهاى نظرى و فلسفى ويژه درباره عالم و آدم است كه امروزه ضعف، نقصان، يك جانبه نگرى آن و از جمله ناتوانى اش در پاسخ گويى به همه آنچه مى تواند سعادت بشر را در پى داشته باشد آشكار شده است. بن بست فلسفى، ابتذال فرهنگى و عنان گسيختگى محصول اين تمدن؛ يعنى «تكنولوژى» در كنار بحرانهاى فراگير نه تنها پايان اين تاريخ را اعلام مى دارد بلكه بازگشت نگاه انسان هزاره سوم به آسمان، معنا و معنويت خبر نزديكى تاريخ جديد را اعلام مى كند و اين همه را سياستمداران و سرمايه داران و ديگر طالبان استمرار سلطه و سيطره بر فرزندان انسان در اقصى نقاط جهان به خوبى درك كرده اند. شايد از همين روست كه با تمامى قوا سعى در بهره جويى از اين وضع و به دست گرفتن ابتكار عمل كرده اند، آن هم با طرح موضوع «نزديكى ظهور منجى موعود» و ضرورت آمادگى براى استقبال از اين منجى آسمانى و مصداق مشخص و پذيرفته شده آن در آئين مسيحيت؛ يعنى عيسى (ع) شايد اين بخش از سخن من عجيب به نظر برسد اما، ما با واقعيتى انكارناپذير روبروئيم. واقعيتى كه درك آن بدون آگاهى از «اخبار آخرالزمان»- كه جملگى شما عزيزان در سطوح مختلف از آن اطلاع داريد-