در اين مقام نيز همگان را به مفاهمه در اين باره فرا مى‌خواند و گويندگان مذهبى و نويسندگان كتب و مقالات عامه پسند را از پرداختن به موضوعات اختلافى و يا افتادن در دام فعاليت‌هاى تبليغى رسانه‌هاى غربى پرهيز مى‌دهم. هدف فعلى دشمن ايجاد اختلاف در ميان پيروان اديان از طريق برخوردهاى دينى و معرفى حجج ساختگى براى منتظران مسيح و مقتداى او مهدى است. امروزه كم نيستند سايت‌هاى رايانه‌اى و رسانه‌هاى ديدارى و شنيدارى متعددى كه افراد شناخته شده يا كم و بيش ناشناخته‌اى را به عنوان امام عصر معرفى مى‌كنند. چنانكه از سوى ديگر تلاش بر تخريب چهره اين افراد و ستاندن محبوبيت آنهاست. در اين حالت توجه ساده‌انديشان به گروهى خاص از افراد به عنوان مصاديق خاص جلب و پس از شكست محتمل يا تخريب وجهه او، كليت انديشه انتظار زير سؤال مى‌رود. چيزى كه در شب ژانويه سال دو هزار ميلادى و در بسيارى كشورهاى جهان با آن مواجه بوديم.

صهيونيسم يهودى و مسيحى از يك سو با معرفى چند سال آينده به عنوان دوران ظهور، سيستم سياسى حاكم بر ايالات متحده را به عنوان يگانه منجى بشريت تبليغ مى‌كند و از سوى ديگر با تراشيدن موعودهاى دروغين، اذهان خام ساده‌انديشان را به سوى دست‌نشاندگان مزدور خود متوجه مى‌سازد. تقابل بن‌لادن با ايالات متحده بى‌ترديد يك بازى سياسى است كه نمونه نازل آن را در پيروزى موقت اعراب در صحراى سينا شاهد بوديم. پيروزى ظاهرى و موقتى كه نتيجه باطنى آن حاكميت چند ساله انور سادات رئيس جمهور معدوم مصر و امضاى قرارداد صلح كمپ‌ديويد بود. قرارداد صلحى كه پيروزى صورى اعراب در جنگ با اسرائيل مقدمةالجيش آن و عامل خواب خرگوشى مسلمانان محسوب مى‌شد. همين بازى در اثناى جنگ كويت تكرار شد و ساده‌انديشى تحليل‌گران ناآگاه كه صدام و بوش پدر را در برابر هم مى‌ديدند، به استقرار نيروهاى نظامى غرب در كل منطقه خليج و تركيه انجاميد. اگر انورسادات فراماسونرى بود كه در قالب قهرمان نبرد با اسرائيل جلوه كرد، صدام نيز مزدورى است كه از آبشخور سيستم سياسى غرب تغذيه مى‌شود.

در شرايط خطير حاضر كه ساخت بناى سليمان (هيكل) سرعتى روزافزون به خود گرفته و اسرائيليان كاشف گوساله زردى كه چند سال پيش در اورشليم (بيت‌المقدس) پيدا شد، در جهت تحقق آن تلاش مى‌كنند، همنوايى با مناديان علائم ظهور صهيونى، همراهى با نظريه‌پردازان سياسى غربى است. اين همه از ساده‌انديشى دينداران عوام حكايت مى‌كند كه معرفت امام زمان را با دامن زدن به احساسات عمومى برابر مى‌گيرند. در متون دينى ما اگر چه بر علايم ظهور تأكيد شده؛ اما در عين حال توقيت زمان ظهور كفر و قائل به آن كذاب دانسته شده است و شايد به همين علت بر لزوم كتمان ديدار يار غايب از سوى مشافهان و تكذيب مدعيان از سوى مستمعان تا به اين اندازه تأكيد كرده‌اند. اشتباه تاريخى شيعيان تندرو در زمان امام صادق (ع) باعث شد تا در يك فريب عمومى، حكومت عباسى بر جان ومال و ناموس مسلمانان حاكم شود و على‌رغم منع مؤكد امام صادق (ع) از همراهى با مناديان سياه جامه عباسى، علويانى از زمره سادات حسنى آتش بيار اين معركه شوند. امام كه از فرقه پرورى دشمنان آل محمد (ص) خبر داشتند، ضمن رد دعوت ابومسلم خراسانى اين دسته از سادات ساده انديش را از همكارى با عباسيان بازداشتند؛ اما دريغ و درد كه به اين هشدار توجهى نشد و بلكه خود شيعيان- تحت تأثير انديشه انتظار و شبهه مصداقى- به فرق مختلف تقسيم شدند. آيا جز اين است كه محمد حنيفه‌

همان امام منتظر دانسته شد و يا فرقه اسماعيليه در عوض قبول امامت امام هفتم (امام كاظم (ع)) برادر متوفاى آن حضرت را به عنوان مهدى منتظر به امامت برگزيدند؟ شرايط كنونى شيعيان به ويژه در عراق به دوران حساس انتقال دولت اموى به عباسى بسيار شبيه است و دريغ است كه آگاهان به همان راهى بروند كه ساده‌انديشان عهد عباسى با قبول شعار «الرضا من آل محمد (ع)» به آن سو كشيده شدند.

ماه‌هاى آينده آبستن حوادثى است كه عبور از آنها جز به درايت شيعيان منتظر از يك سو و قائمه مسيحيان با ايمان از سوى ديگر ممكن نيست. مهدى و مسيح به همه آزادانديشان جهان تعلق دارند و ايجاد هرگونه تقابل صورى در پيروان آنها همان خواسته‌اى است كه طراحان تز حكومت جهانى صهيون دنبال مى‌كنند.

پى‌نوشت‌ها:

\* برگرفته ازروزنامه اطلاعات، ٤ آبانماه ١٣٨١.

[١]. ر. ك: مجله موعود، سال دوم ش ١٢، بهمن و اسفند ١٣٧٧