تمدن غرب در آغازين سال هاى قرن بيست و يكم با بحران هاى جدى و فزاينده اى روبروست. آرمان هاى مدرنيته به شعارهاى ميان تهى تبديل شده و مدينه فاضله انسان غربى عملا به مسلخى براى عدالت و انسانيت درآمده است. سه آرمان و آرزوى بزرگ انسان؛ يعنى حقيقت، عدالت و معنويت، اكنون در تمدن مادى غرب به زوال و انزوا گراييده است و بى شك مى توان بحران عصر ما را به بحران حقيقت، بحران عدالت و بحران معنويت تعبير كرد.

در مقاله حاضر كه همزمان با برگزارى اجلاس هزاره در نيويورك، در مجله «الشرق الاوسط» به چاپ رسيده نويسنده نيم نگاهى به بحران عدالت و افزايش فقر و نابرابرى در جهان داشته است. اگر چه از زمان انتشار مقاله مدتى گذشته است اما ظرافتى كه در نگاه نويسنده وجود داشته ما را بر آن داشت كه در ويژه نامه عدالت اقدام به عرضه آن كنيم.

رهبران كشورهاى جهان كه به ابتكار سازمان ملل متحد براى شركت در اجلاس هزاره در نيويورك گرد هم آمدند، در اولين روز كارى خود در اين اجلاس، در كنار يكديگر به صف ايستادند تا به گفته كوفى عنان دبير كل سازمان ملل متحد يك «عكس خانوادگى» بگيرند.

اين عكس مثل هر عكس خانوادگى ديگرى، به ناچار قربانى پيش گويى ها و پيش بينى ها خواهد شد به راستى چرا اين رهبران در كناريكديگر ايستادند؟ فلان رهبر كه لبخند مليحى بر لب دارد به چه مى انديشد و چرا چشمان فلان رهبر را غبار غم پر كرده است؟ چند سال بعد، اشتياق به گذشته موجب مى شود اين پيشگويى ها ابعاد جديدى به خود بگيرند، آيا زمانى كه اين عكس گرفته شد دنيا مكانى بهتر و امن تر نبود؟ الان بيل كلينتون كجاست؟ او را به خاطر دارى؟ البته، او رئيس جمهورى بود كه به دليل رابطه با آن زن، مشكلات بسيارى را متحمل شد ... راستى اسم آن زن چه بود؟ آيا اين عكس ولاديمير پوتين است؟ آن موقع چقدر جوان بود، بيچاره پوتين!

ولى اين «عكس خانوادگى»، بيش از آنچه كه به نظر مى رسد واقعيت را در پشت خود پنهان كرده است. شايد بشريت خانواده واحدى با شاخه ها و شعبه هاى گوناگونى باشد. به نظر مى رسد اين خانواده بزرگ دربردارنده‌