حساب بيايند؟ كسى كه در انتظار آن مصلح بزرگ است، بايد در خود زمينه‌هاى صلاح را آماده كند و كارى كند كه بتواند براى تحقق صلاح بايستد. درس مهم ديگرى كه وجود دارد، اين است كه حكومت آينده حضرت مهدى موعود، ارواحنا فداه، يك حكومت مردمى به تمام معناست. مردمى يعنى چه؟ يعنى متكى به ايمان ها و اراده ها و بازوان مردم است. امام زمان، تنها دنيا را پراز عدل و داد نمى كند؛ امام زمان از آحاد مؤمن مردم و با تكيه به آنهاست كه بناى عدل الهى را در سرتاسر عالم استقرار مى بخشد و يك حكومت صد درصد مردمى تشكيل مى دهد؛ اما اين حكومت مردمى با حكومت هاى مدعى مردمى بودن و دمكراسى در دنياى امروز از زمين تا آسمان تفاوت دارد. آنچه امروز در دنيا اسم دمكراسى و مردم سالارى روى آن گذاشته اند، همان ديكتاتورى هاى قديمى اى است كه لباس جديد بر تن كرده است؛ يعنى ديكتاتورى گروه ها. اگر رقابت هم وجود دارد، رقابت بين گروه هاست و مردم در اين ميان هيچ كاره اند. يك گروه به قدرت دست پيدا مى كنند و در سايه قدرت سياسى اى كه همه زمام امور كشور را در اختيار او مى گذارد و با سوء استفاده از اين قدرت، ثروت و پول و سرمايه را به نفع خود گردآورى مى كند و آنها را در راه به دست آوردن دوباره قدرت مصرف مى كند. دمكراسى هاى امروز دنيا بر پايه تبليغات دروغ و فريبنده و مسحور كردن چشم ها و دل هاست. امروز در دنيا هر جا كه شعار دمكراسى مى دهند، شما ببينيد براى تبليغات كانديداهاى رياست جمهورى و يا نمايندگان مجلس چه كار مى كنند. پول خرج مى كنند. دمكراسى در پنجه اقتدار پول اسير است. مردم سالارى امام زمان- يعنى مردم سالارى دينى- با اين روش، به كلى متفاوت است. اين كه بنده تأكيد مى كنم بايد مراقب سوء استفاده هاى مالى در دستگاه هاى قدرت وابسته به حكومت بود، به خاطر اين است. زيان بزرگ فساد اقتصادى در دستگاه هاى دولتى اين است كه پول را در خدمت قدرت و قدرت را در خدمت پول به كار مى گيرد و دور باطلى به وجود مى آيد. از قدرت و داشتن مسؤوليت و مديريت در بخش هاى مختلف براى جمع آورى ثروت و پول سوء استفاده بشود؛ بعد همان پول مجدداً در خدمت خريدن آراء رأى دهندگان قرار گيرد؛ حالا يا خريدن آشكار- كه در خيلى جاها در دنيا معمول است پول بدهند- يا خريدن پنهان با شيوه هاى گوناگون؛ يعنى با خرج كردن هاى گوناگون، جلب محبوبيت كنند. وقتى با تبليغات فريبنده پر خرج، آراء مردم را به سمت خود جلب كنند، اين مردم سالارى و دخالت مردم نيست؛ رأى مردم در اينجا بازيچه شده است. در نظام اسلامى كه مظهر كامل آن، حضرت بقيةاللَّه، اروحنا فداه، است. فريب و حيله گرى براى جلب آراء مردم، خودش جرم است؛ استفاده از قدرت براى به دست آوردن پول، يكى از بزرگ ترين جرائم است. آنجا ياران حضرت مهدى موظفند در سطوح پايين زندگى كنند. نظام اسلامى ما پرتو كوچكى از آن حقيقت درخشان است. ما هرگز اين ادعا را نكرديم و نمى كنيم، اما بايد نشانه اى از او داشته باشيم. در نظام اسلامى، مراكز قدرت و كسانى كه دستگاه هاى مختلف و مديريت ها و امضاها را در اختيار دارند، بايد به جمع ثروت شخصى براى خود به عنوان يك گناه نگاه كنند. اگر اينطور شد، آنگاه دست ها و دامن ها پاك خواهد ماند؛ والّا اگر مسؤولى كه فلان تجارت خارجى و فلان مناقصه بزرگ در اختيار اوست، فلان پروژه مهم و پر خرج زير امضاى اوست و فلان صندوق پول زير كليد اوست، به خودش اجازه دهد براى منافع شخصى و جمع آورى ثروت براى خود يا نزديكانش، از اين امكان- كه متعلق به كشور و مردم است- استفاده كند، همان چيزى اتفاق خواهد افتاد كه در