ماهنامه موعود
(١)
شماره بيست و نهم- سى ام
١ ص
(٢)
فهرست
١ ص
(٣)
تنظيم عقربه ها، روى ساعت 25
٢ ص
(٤)
آفات جهانى شدن
٤ ص
(٥)
1 جهانى شدن اقتصاد
٥ ص
(٦)
2 جهانى شدن فرهنگ
٧ ص
(٧)
نتيجه
٨ ص
(٨)
مهدويت و رسالت نهادهاى فرهنگى
١٠ ص
(٩)
فجر مقدس
١٨ ص
(١٠)
انواع ظهور
٢٠ ص
(١١)
شعر و ادب
٢٣ ص
(١٢)
وقتى كه تو بيايى
٢٣ ص
(١٣)
شعرى براى تو
٢٣ ص
(١٤)
به رنگ يك توقيع
٢٣ ص
(١٥)
همسفر با خورشيد
٢٤ ص
(١٦)
راهيان كوى دوست
٢٨ ص
(١٧)
جرعه اى از كوثر
٣٣ ص
(١٨)
دست دعا
٣٣ ص
(١٩)
آيا «جورج دبليو بوش همان دجال است»؟
٣٤ ص
(٢٠)
سند اول تشخيص دجال از طريق علم اعداد
٣٥ ص
(٢١)
سند دوم حمايت گروه هاى شيطان پرست
٣٦ ص
(٢٢)
سند سوم پيشگويى هاى نوستراداموس
٣٦ ص
(٢٣)
سند چهارم پيشگويى هاى انجيل
٣٧ ص
(٢٤)
ويژه نامه غدير
٣٩ ص
(٢٥)
احتجاج اميرالمؤمنين (ع) با سران مهاجر و انصار
٤٠ ص
(٢٦)
خلقت محمد و على (ع) با طينت واحد
٤١ ص
(٢٧)
خلقت نورى اهل بيت (ع) و پاكى نسل ايشان
٤١ ص
(٢٨)
على (ع) برادر پيامبر (ص)
٤١ ص
(٢٩)
على (ع) ولى هر مؤمن
٤٢ ص
(٣٠)
على (ع) در مباهله
٤٢ ص
(٣١)
على (ع) در خيبر
٤٢ ص
(٣٢)
على (ع) در ابلاغ سورح برائت
٤٢ ص
(٣٣)
على در شدائد پيامبر (ص)
٤٢ ص
(٣٤)
على از پيامبر و پيامبر از على (ع)
٤٢ ص
(٣٥)
ملاقات هاى خصوصى پيامبر (ص) و اميرالمؤمنين (ع)
٤٢ ص
(٣٦)
على (ع) افضل امت
٤٢ ص
(٣٧)
على (ع) سيد عرب
٤٢ ص
(٣٨)
على (ع) غسل دهنده پيامبر (ص)
٤٢ ص
(٣٩)
على (ع) در حديث ثقلين
٤٢ ص
(٤٠)
على (ع) سابق الى الله
٤٢ ص
(٤١)
على (ع) در «السابقون السابقون»
٤٣ ص
(٤٢)
اجمالى از واقعه غدير خم
٤٣ ص
(٤٣)
على (ع) در جانشينان پيامبر (ص)
٤٤ ص
(٤٤)
كيفيت مجلس منا شده
٤٥ ص
(٤٥)
با بهار در رستاخيز
٤٧ ص
(٤٦)
خطبه امام على (ع) در روز غدير
٤٨ ص
(٤٧)
رجعت؛ يك اتفاق، يا يك ضرورت
٥٦ ص
(٤٨)
الف) ضرورت تكوينى
٥٧ ص
(٤٩)
ب) ضرورت تاريخى- عقيدتى
٥٧ ص
(٥٠)
ج) ضرورت كمال انسانى
٥٨ ص
(٥١)
يادى از ياران ظهور
٥٩ ص
(٥٢)
چهره امام مهدى (ع) در آينه القاب
٦٠ ص
(٥٣)
يك كتاب در يك نگاه
٦٣ ص
(٥٤)
سيماى موعود (ع) در قرآن
٦٤ ص
(٥٥)
مهندسى احياگرى دين
٦٦ ص
(٥٦)
1 آيات
٦٧ ص
(٥٧)
2 روايات
٦٨ ص
(٥٨)
نتيجه
٦٩ ص
(٥٩)
درآمدى بر شناخت توقيعات
٧٠ ص
(٦٠)
اشاره
٧١ ص
(٦١)
شماره توقيعات
٧١ ص
(٦٢)
خط آشنا
٧١ ص
(٦٣)
تقسيم بندى توقيعات
٧٢ ص
(٦٤)
1 رازدانى و خبردادن از امور پنهانى
٧٢ ص
(٦٥)
پايگاه هاى اهل بيت (ع) در اينترنت
٧٥ ص
(٦٦)
امام على (ع)
٧٦ ص
(٦٧)
امام على (ع)
٧٦ ص
(٦٨)
امام على و پيامبر (ص)
٧٦ ص
(٦٩)
امام مهدى (ع)
٧٦ ص
(٧٠)
اهل بيت در پايگاه شيعه
٧٦ ص
(٧١)
اهل بيت در پايگاه شيعه
٧٦ ص
(٧٢)
اهل بيت (ع)
٧٦ ص
(٧٣)
اهل بيت (ع) در پايگاه الاسلام
٧٦ ص
(٧٤)
اهل بيت
٧٦ ص
(٧٥)
اهل بيت در پايگاه حديث
٧٦ ص
(٧٦)
اهل بيت در پايگاه الكوثر
٧٦ ص
(٧٧)
اهل بيت عصمت (ع)
٧٦ ص
(٧٨)
اهل بيت (ع)
٧٧ ص
(٧٩)
المنتظر
٧٧ ص
(٨٠)
امام رضا (ع)
٧٧ ص
(٨١)
امام رضا (ع)
٧٧ ص
(٨٢)
امام رضا (ع)
٧٧ ص
(٨٣)
ادعيه و زيارت
٧٧ ص
(٨٤)
اجلاس امام مهدى (ع)
٧٧ ص
(٨٥)
بخش اهل بيت پايگاه فدك
٧٧ ص
(٨٦)
بخش اهل بيت پايگاه النجات
٧٧ ص
(٨٧)
پيامبر و اهل بيت
٧٧ ص
(٨٨)
گزارش برنامه هاى دهه مهدويه
٧٨ ص
(٨٩)
غيبت صغرى و وضعيت علمى و فرهنگى شيعه
٧٩ ص
(٩٠)
اشاره
٧٩ ص
(٩١)
قم
٨٠ ص
(٩٢)
كوفه
٨٠ ص
(٩٣)
بغداد
٨١ ص
(٩٤)
ديگر ايالات مهم شيعه نشين
٨١ ص
(٩٥)
كتابنامه انتظاركتاب هاى منتشر شده در سال 1379
٩٠ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٢ - خطبه امام على (ع) در روز غدير

بنايى ريخته شده از سرب‌اند، پيكار مى‌كنند».

آيا مى‌دانيد راه خدا چيست و چه كسى راه اوست؟ چه كسى صراط اوست؟ چه كسى طريق اوست؟

من «صراط» خدايم؛ صراطى كه اگر كسى آن را با اطاعت خدا نپيمايد، در آتش افكنده مى‌شود.

من راه اويم، راهى كه براى پيروى مردم پس از پيامبر اكرم (ص) برگماشته شد.

من تقسيم كننده بهشت و دوزخم.

من حجت خدا بر تباه‌كاران و نيكوكارانم.

من نور انوارم.

پس، از خواب غفلت بيدار شويد و پيش از فرا رسيدن مرگ، به انجام كار، بشتابيد، و به سوى آمرزش خدايتان پيشى گيريد، پيش از آنكه در فراروى باطن رحمت و ظاهر عذاب، ديوار كشيده شود. آنگاه ندا سر مى‌دهيد و كسى گوش فرا نمى‌دهد و ناله بر مى‌آوريد و كسى از ناليدن شما باكى ندارد و پيش از آنكه به زارى كمك بخواهيد و كسى به دادتان نرسد.

پيش از اينكه فرصت‌ها از دست برود به سوى طاعت‌ها بشتابيد. محققاً تباه سازنده لذت‌ها (مرگ) به سويتان آمده است. و هيچ راه گريز نجات بخشى و فرصتى براى رهايى و رويگردانى نيست. خداوند، رحمتتان كند. پس از سپرى شدن اين اجتماع، با گسترش دادن در هزينه و لوازم خانواده‌تان به سوى آنها بازگرديد و به برادرانتان نيكى كنيد، خداى را بر آنچه به شما بخشيده است، سپاس گوييد.

با هم اجتماع كنيد خداوند، جدايى و پراكندگى شما را سامان مى‌بخشد. و به يكديگر نيكى كنيد، خداوند الفت شما را پايدار مى‌سازد. نعمت‌هاى خدا را به يكديگرف هديه دهيد همان‌گونه كه خداوند چندين برابر عيدهاى پيشين و عيدهاى آينده به شما پاداش داد پاداشى كه تنها ويژه چنين روزى است.

نيكى كردن در اين روز، ثروت را ثمربخش مى‌سازد و بر عمر، مى‌افزايد. همدردى كردن و مهرورزى با يكديگر در اين روز، رحمت و عطوفت خداوندى را جلب مى‌كند.

آن اندازه كه توان داريد از فضل خداوند، براى برادران و خانواده‌تان، با بذل آنچه موجود است، آماده و فراهم سازيد.

لبخند و شادمانى را در ميان خويش و در برخوردهايتان، آشكار نماييد، و ستايش و سپاس خداوند را بر آنچه به شما بخشيده است، نمايان كنيد.

و با نيكى و خير فراوان، از آرزومندان و آنان كه چشم به دست شما دوخته‌اند، بازديد كنيد.

و در خودرنى‌ها و آنچه در دست و در توان داريد با ناتوانان، مساوات و هم‌سانى داشته باشيد.

پاداش يك درهم (هزينه كردن در راه خدا) در اين روز، برابر صد هزار درهم در روز ديگر است. و باز هم افزودن بر پاداش از سوى خداى برين و والا (مورد انتظار) است. و روزه در اين روز از چيزهايى است كه خداوند برين، بدان دعوت كرده است. و پاداش عظيم در برابر آن نهاده به گونه‌اى كه اگر بنده‌اى از بندگانش، از آغاز دنيا تا فرجام آن، روزها را به روزه‌دارى و شب‌ها را به نيايش سپرى كند، همسان كسى كه در روز عيد غدير، مخلصانه روزه گرفته است.، نمى‌شود و بدان حد نمى‌رسد.

و هر كس بدون درخواست برادر مؤمنش از او دلجويى و كارگشايى كند و با اشتياق به او نيكى رساند، چون كسى است كه در اين روز، روزه گرفته و شبش به نيايش پرداخته است.

و كسى كه در شامگاه روز غدير، روزه روزه‌دارى را بگشايد (افطارى دهد). بسان كسى است كه ده «فئام» (يك ميليون نفر)[١] را افطارى داده باشد.

در اين هنگام، يك نفر برخاست و گفت: يا اميرالمؤمنين، معناى «فئام» چيست؟

حضرت، فرمودند: يعنى پاداش صدهزار پيامبر (ص)، صديق و شهيد، اكنون چگونه است پاداش كسى كه گروهى از مردان و زنان مؤمن را افطارى داده است؟

و من ضامنم كه خداوند، او را امان از كفر و فقر بخشد، و اگر در همان شب يا همان روز يا پس از آن روز، تا عيد غدير سال آينده بميرد، بدون اينكه گناه كبيره‌اى انجام دهد پس پاداش او با خداوند است.

و كسى كه براى برادرانش وام بگيرد و بدان‌ها كمك كند، من ضامنم كه خداوند، اگر نگهش دارد، او بپردازد و اگر جانش را بگيرد به عهده من باشد (من از سوى او مى‌پردازم).

و هنگامى كه برخورد مى‌كنيد دست بدهيد و سلام كنيد. و در اين روز، در به كار گيرى نعمت، آسان‌گيرى كنيد.

و بايد اين پيام را آن كه حاضر است به آن كه نبوده و آن كه گواه است به سكى كه دور بوده، برساند. و بايد دارا از بينوا و توانا از ناتوان، دلجويى كند، رسول خدا (ص) مرا به اينها فرمان داد.

(پس از اين سخنان) اميرالمومنين (ع) خطبه جمعه ر ا آغاز فرمودند. و به جاى نماز عيد، نماز جمعه خواندند.

(پس از پايان مراسم) با فرزندان و شيعيان خويش، به منزل ابومحمد، امام حسن مجتبى (ع) رفتند، تا آن غذايى را كه براى ايشان آماده كرده بودند (صرف كنند)، ثروتمند و مستمند، همراه با عطيه‌اى به سوى خانمان خويش بازگشتند.[٢]

(و اين‌گونه روز عيد غدير اميرالمؤمنين (ع) سپرى شد خاك كويش سرمه چشممان باد).

پى‌نوشت‌ها:

(١). برگرفته از: پرتوى از غدير در كلام اميرالمؤمنينع، سيد محمد مجيد نظامى و حسن عرفان، ص ٣٠- ٤٢.


[٢]. «فئام» به معناى صدهزار است و حضرت در خطبه خود ده مرتبه اين كلمه را تكرار كردند.

[٣]. مصباح المتهجد، شيخ طوسى، ص ٦٩٦؛ اقبال الاعمال، سيد بن طاووس، ص ٤٦١، المصباح، كفعمى، ص ٦٩٥، مناقب، ابن شهر آشوب، ج ٣، ص ٤٣، بحارالانوار، علامه مجلسى، ج ٩٧، ص ١١٢، ح ٨ به نقل از مصباح الزائر، سيد بن طاووس، وسايل الشيعه، شيخ حر عاملى، ج ٧، ص ٣٢٦، نور الثقلين، ج ٢، ص ١٦٠، ح ١٢١ و ج ٥، ص ٣٠٥، ح ٢٥، الغدير، علامه امينى، ج ١، ص ٢٨٤، يادآورى مى‌شود كه در مناقب، وسايل، نور الثقلين و الغدير بخشى از خطيبه ذكر شده است.