و به وسيله آن انوار، آنان را كه توان گفتن نداشتند به زبان‌هاى گوناگون، گويا ساخت، تا به خداونديش اقرار كنند. بى‌شك او شكافنده زمين‌ها و آسمان‌هاست. و آنان را بر آفرينش خويش گواه كرد، و آنچه مى‌خواست از ولايت امرش بدانها سپردو آنان را تفسير كنندگان و بيابانگران اراده‌اش قرار داد.

آنان بندگانى هستند كه «در سخن گفتن، بر او پيشى نمى‌گيرند و به دستور او عمل مى‌كنند، او آنچه را فراروى آنان و آنچه پشت سرشان است، مى‌داند و جز براى كسى كه [خدا] رضايت دهد، شفات نمى‌كنند و خود از بيم او هراسانند». براساس قوانين او فرمان مى‌دهند، سنتش را اجرا مى‌كنند، حدود او را برپا مى‌دارند و واجبات او را ادا مى‌كنند.

خداوند، بندگانش را چونان ناشنوايان، در دشوارى‌ها رها نكرده است و در تيرگى‌هاى ناپيدا، بسان بى‌زبانان، واننهاده است، بل براى آنان، خردهايى قرار داده كه با اعضايشان آميخته است و در كالبدهايشان گسترده شده و در جان‌هايشان استوارگشته و حواس آنان را برده آن خردها ساخته است. و به وسيله آن عقل‌ها، بر گوش‌ها، نگاه‌ها، پايبند حجت كرده است و راهش را بدان‌ها نشان داده است. و آنان را از آنچه گواه بود با زبان‌هاى رسا گويا ساخت به سبب قدرت و حكمتى كه در اين خردها پايدار كرد و به كمك اين خردها در پيش آنان بيان كرد. «تا كسى كه [بايد] هلاك شود، با دليلى آشكار هلاك گردد و كسى كه [بايد] زنده شود با دليلى واضح زنده بماند و خداست كه در حقيقت شنواى داناست». او بينا، گواه و آگاه به چيزهاى پنهان است.

و آنگاه، اى جامعه مؤمنان، امروز خداوند برين، دو عيد گران‌سنگ و بزرگ را به هم پيوسته است. دو عيدى كه پايدارى و استوارى هر كدام از اينها به ديگرى است، تا پديده زيبايى خويش را پيش شما كامل كند، شما را به راه رشدش آگاه سازد و پيرو آثار نور گرفتگان از نور هدايتش گرداند. و راه ميانه‌اش را براى پيمودن شما هموار كند و بخشش گوارايش را برايتان بگستراند. پس جمعه را مجمعى قرار داد و به سوى آن فرا خواند، تا آلودگى‌هاى پيش از جمعه را پاك گرداند، و آنچه، داد و ستدها و دست‌آوردهاى ناروا، در بين هفته پديد آورده است، بشويد. و يادآورى براى مؤمنان و نشانگر پرواى تقواپيشگان باشد.

و خداوند، پاداشك ارهاى اهل طاعت خويش را در روز جمعه، چندين برابر روزهاى پيشين ساخت و اينها نافرجام است مگر با انجام دادن و پذيرش آنچه به آن، امر كرده‌است و خوددارى از آنچه ما را باز داشته و گردن نهادن به چيزهايى كه مارا به آنها تحريك كرده و فراخوانده است.

بنابراين، خداوند، توحيدش را مگر با نبوت پيامبر اكرم (ص) نمى‌پذيرد. و هيچ آيينى را مگر با ولايت كسانى كه به ولايتشان فرمان داده، قبور نمى‌كند.

و زمينه‌ه‌ا و انگيزه‌هاى طاعتش تنها با چنگ زدن به دست‌آويزهاى او و دست‌آويزهاى اهل ولايت او تنظيم مى‌گردد. از اين رو خداوند بزرگ، در روز غدير (روز گردهمايى در كنار درختان) بر پيامبرش فرو فرستاد آياتى را كه اراده‌اش را درباره ياران پاك و پيراسته و برگزيدگانش، بيان كرد.

و به او فرمان داد تا پيامش را به مردم برساند و از باطل‌گرايان و دورويان، نهراسد و به عهده گرفت تا او را از آسيب آنان، پاس دارد، و از رازهاى نهفته در دل اهل شك و از درون‌هاى مردم از دين برگشته، پرده برداشت.

و به گونه‌اى به اينها اشاره كرد كه مؤمن و منافق فهميد و آنگاه معرض، روى گرداند، و آن كه در قلمرو حق، ثابت بود، پايدار گشت و نادانى منافق و تعصب از دين برگشته‌ها افزونى يافت.

دندان‌هاى پسين را بر هم فشردند و بازوها را فشار دادند، گوينده‌اى سخن گفت، بانگ برآورنده‌اى بانگ برآورد و در دام افتاد آن كه در دام افتاد.

و برخى راه برگشتگى خويش را پى گرفتند و گروهى تنها با زبان و بدون ياور حقيقى، اعتراف كردند.