ماهنامه موعود
(١)
شماره بيست و نهم- سى ام
١ ص
(٢)
فهرست
١ ص
(٣)
تنظيم عقربه ها، روى ساعت 25
٢ ص
(٤)
آفات جهانى شدن
٤ ص
(٥)
1 جهانى شدن اقتصاد
٥ ص
(٦)
2 جهانى شدن فرهنگ
٧ ص
(٧)
نتيجه
٨ ص
(٨)
مهدويت و رسالت نهادهاى فرهنگى
١٠ ص
(٩)
فجر مقدس
١٨ ص
(١٠)
انواع ظهور
٢٠ ص
(١١)
شعر و ادب
٢٣ ص
(١٢)
وقتى كه تو بيايى
٢٣ ص
(١٣)
شعرى براى تو
٢٣ ص
(١٤)
به رنگ يك توقيع
٢٣ ص
(١٥)
همسفر با خورشيد
٢٤ ص
(١٦)
راهيان كوى دوست
٢٨ ص
(١٧)
جرعه اى از كوثر
٣٣ ص
(١٨)
دست دعا
٣٣ ص
(١٩)
آيا «جورج دبليو بوش همان دجال است»؟
٣٤ ص
(٢٠)
سند اول تشخيص دجال از طريق علم اعداد
٣٥ ص
(٢١)
سند دوم حمايت گروه هاى شيطان پرست
٣٦ ص
(٢٢)
سند سوم پيشگويى هاى نوستراداموس
٣٦ ص
(٢٣)
سند چهارم پيشگويى هاى انجيل
٣٧ ص
(٢٤)
ويژه نامه غدير
٣٩ ص
(٢٥)
احتجاج اميرالمؤمنين (ع) با سران مهاجر و انصار
٤٠ ص
(٢٦)
خلقت محمد و على (ع) با طينت واحد
٤١ ص
(٢٧)
خلقت نورى اهل بيت (ع) و پاكى نسل ايشان
٤١ ص
(٢٨)
على (ع) برادر پيامبر (ص)
٤١ ص
(٢٩)
على (ع) ولى هر مؤمن
٤٢ ص
(٣٠)
على (ع) در مباهله
٤٢ ص
(٣١)
على (ع) در خيبر
٤٢ ص
(٣٢)
على (ع) در ابلاغ سورح برائت
٤٢ ص
(٣٣)
على در شدائد پيامبر (ص)
٤٢ ص
(٣٤)
على از پيامبر و پيامبر از على (ع)
٤٢ ص
(٣٥)
ملاقات هاى خصوصى پيامبر (ص) و اميرالمؤمنين (ع)
٤٢ ص
(٣٦)
على (ع) افضل امت
٤٢ ص
(٣٧)
على (ع) سيد عرب
٤٢ ص
(٣٨)
على (ع) غسل دهنده پيامبر (ص)
٤٢ ص
(٣٩)
على (ع) در حديث ثقلين
٤٢ ص
(٤٠)
على (ع) سابق الى الله
٤٢ ص
(٤١)
على (ع) در «السابقون السابقون»
٤٣ ص
(٤٢)
اجمالى از واقعه غدير خم
٤٣ ص
(٤٣)
على (ع) در جانشينان پيامبر (ص)
٤٤ ص
(٤٤)
كيفيت مجلس منا شده
٤٥ ص
(٤٥)
با بهار در رستاخيز
٤٧ ص
(٤٦)
خطبه امام على (ع) در روز غدير
٤٨ ص
(٤٧)
رجعت؛ يك اتفاق، يا يك ضرورت
٥٦ ص
(٤٨)
الف) ضرورت تكوينى
٥٧ ص
(٤٩)
ب) ضرورت تاريخى- عقيدتى
٥٧ ص
(٥٠)
ج) ضرورت كمال انسانى
٥٨ ص
(٥١)
يادى از ياران ظهور
٥٩ ص
(٥٢)
چهره امام مهدى (ع) در آينه القاب
٦٠ ص
(٥٣)
يك كتاب در يك نگاه
٦٣ ص
(٥٤)
سيماى موعود (ع) در قرآن
٦٤ ص
(٥٥)
مهندسى احياگرى دين
٦٦ ص
(٥٦)
1 آيات
٦٧ ص
(٥٧)
2 روايات
٦٨ ص
(٥٨)
نتيجه
٦٩ ص
(٥٩)
درآمدى بر شناخت توقيعات
٧٠ ص
(٦٠)
اشاره
٧١ ص
(٦١)
شماره توقيعات
٧١ ص
(٦٢)
خط آشنا
٧١ ص
(٦٣)
تقسيم بندى توقيعات
٧٢ ص
(٦٤)
1 رازدانى و خبردادن از امور پنهانى
٧٢ ص
(٦٥)
پايگاه هاى اهل بيت (ع) در اينترنت
٧٥ ص
(٦٦)
امام على (ع)
٧٦ ص
(٦٧)
امام على (ع)
٧٦ ص
(٦٨)
امام على و پيامبر (ص)
٧٦ ص
(٦٩)
امام مهدى (ع)
٧٦ ص
(٧٠)
اهل بيت در پايگاه شيعه
٧٦ ص
(٧١)
اهل بيت در پايگاه شيعه
٧٦ ص
(٧٢)
اهل بيت (ع)
٧٦ ص
(٧٣)
اهل بيت (ع) در پايگاه الاسلام
٧٦ ص
(٧٤)
اهل بيت
٧٦ ص
(٧٥)
اهل بيت در پايگاه حديث
٧٦ ص
(٧٦)
اهل بيت در پايگاه الكوثر
٧٦ ص
(٧٧)
اهل بيت عصمت (ع)
٧٦ ص
(٧٨)
اهل بيت (ع)
٧٧ ص
(٧٩)
المنتظر
٧٧ ص
(٨٠)
امام رضا (ع)
٧٧ ص
(٨١)
امام رضا (ع)
٧٧ ص
(٨٢)
امام رضا (ع)
٧٧ ص
(٨٣)
ادعيه و زيارت
٧٧ ص
(٨٤)
اجلاس امام مهدى (ع)
٧٧ ص
(٨٥)
بخش اهل بيت پايگاه فدك
٧٧ ص
(٨٦)
بخش اهل بيت پايگاه النجات
٧٧ ص
(٨٧)
پيامبر و اهل بيت
٧٧ ص
(٨٨)
گزارش برنامه هاى دهه مهدويه
٧٨ ص
(٨٩)
غيبت صغرى و وضعيت علمى و فرهنگى شيعه
٧٩ ص
(٩٠)
اشاره
٧٩ ص
(٩١)
قم
٨٠ ص
(٩٢)
كوفه
٨٠ ص
(٩٣)
بغداد
٨١ ص
(٩٤)
ديگر ايالات مهم شيعه نشين
٨١ ص
(٩٥)
كتابنامه انتظاركتاب هاى منتشر شده در سال 1379
٩٠ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢١ - انواع ظهور

مى‌شوند كه دانش و تكنولوژى و فنون و تسليحات به حداكثر رشد خود رسيده باشد و بشر بتواند با ساخت‌سفينه‌هاى فضايى به‌راحتى بر مريخ گام نهاده و اختراعات مختلف خود را در آنجا مستقر كند.

در آن عصرى كه انسانها تنها با اينترنت و يا ديگر وسايلى كه تاكنون اختراع شده‌اند و يا پس از اين اختراع خواهند شد از نقاط دور دست‌با هم صحبت مى‌كنند معجزه ايشان اين خواهد بود كه بدون استفاده از هيچ ابزار و وسيله‌اى سخنش را به گوش تمام ساكنان زمين برساند و همه هم به زبان خود آن را بفهمد[١].

مسلما دانشمندان و متفكرانى كه از مغزهاى الكترونيكى، وسايل مدرن، ماهواره‌ها و ... براى ايجاد ارتباطات صوتى وتصويرى در اقصى نقاط جهان استفاده مى‌كنند، در مقابل اين كرامت‌حضرت- كه بدون استفاده از هيچ وسيله ماهواره‌اى، صوت و تصوير خويش را به هر جا كه بخواهد منتقل مى‌كند- سرتسليم فرود مى‌آورند و آن حضرت را غير از ديگران يافته و اعمالش را خارق‌العاده مى‌شمارند و با ايمان آوردن آنها ديگران هم حتما به آن وجود مقدس ايمان خواهند آورد.

در روايات آمده است كه حضرت و يارانشان از ابرها براى رفت و آمد خويش استفاده مى‌كنند[٢]. طبيعتا آن دسته مخترعان و سازندگان هواپيماها و ماهواره‌ها و سفينه‌هاى فضايى در مقابل چنين وسيله نقليه‌اى احساس خوارى مى‌كنند.

مضاف بر اينكه چنين ديدگاه‌ها و اكتشافات علمى به انسان‌ها قدرت درك و فهم كرامات حضرت مهدى (ع) را مى‌دهد كه به طور طبيعى هر كس نمى‌تواند چنين اعمالى را انجام دهد. به عبارت ديگر خداوند متعال نظريات علمى اين زمان را به آن حد از رشد مى‌رساند كه زمينه‌هاى ظهور اكبر (فجر مقدس) فراهم شود.

٢. دلبسته شدن مردم به امام عصر (ع) و ازدياد ياد حضرت‌

از جمله امورى كه اين روزها با آن مواجه هستيم (خصوصا هر چه جلوتر مى‌رويم) اين است كه بسيارى از مردم را مى‌بينيم كه هر قدر با مشكلات بزرگ و بيشترى روبرو مى‌شوند توجهشان به حضرت مهدى (ع) و علائم ظهور ايشان بيشتر مى‌شود. در عين حال كه اميدشان بيش از پيش گشته و چشم انتظار حوادثى هستند كه در آينده‌اى نزديك يا دور اتفاق خواهد افتاد.

به همين علت است كه كتاب‌ها و نويسندگان بيشترى را در اين زمان مشاهده مى‌كنيم كه به اين خواسته پاسخ داده و تلاش در خور تقديرى را براى ترسيم آينده بر طبق احاديث و رواياتى كه در دسترس دارند از خويش نشان مى‌دهند. اين امر عليرغم آن رويه‌اى است كه در قرون اوليه اسلامى ديده مى‌شود كه صرفا به نقل احاديث و سندها پرداخته و در قرن‌هاى بعد هم بحث‌هاى كلامى را به آن مى‌افزودند.

بحمدالله دراين روزها مى‌بينيم كه ده‌ها و صدها كتاب و مقاله در تمام جهان اسلام با سبك و سياق‌هاى مختلفى ابعاد موضوع را مورد بررسى قرار داده‌اند و اين همان چيزى است كه مى‌تواند مورد پسند واقع شود. البته قابل ذكر است كه اين فعاليت‌ها منحصر به شيعه نمى‌شود بلكه ديگر مذاهب و مكاتب هم در اين زمينه فعاليت مى‌كنند.

ميزان توجه و ياد شيعيان نسبت‌به حضرت ولى عصر (ع) را مى‌توان با دوره‌هاى گذشته مقايسه نمود كه تا مدت‌ها قبل چقدر اقبال مردم به جلسات دعاى ندبه كم بوده است و اين روزها در كمتر محله‌اى است كه دعاى ندبه خوانده نشود. به علاوه كه مجالس بزرگ با نام ايشان و كتاب‌هاى مختلف و جشن‌هاى ميلاد حضرت هر كدام به نوعى مردم را متوجه نام و وجود مقدس و مبارك ايشان مى‌گرداند.

آيا انتشار نام و صفات امام زمان (ع) به اين شكل و ميزان در مدارس و مساجد و خيابان‌ها و جلسات و در ميان عموم مردم خود دليلى بر نزديكى طلوع خورشيد وجودى حضرت بقيةالله (ع) نمى‌باشد؟!

٣. صحبت‌هاى عمومى در جهان در مورد تشكيل حكومت جهانى واحد (دهكده جهانى)

اگر به تاريخ نظرى بيفكنيم مى‌بينيم كه تاريخ تشكيل سازمان ملل متحد پس از جنگ جهانى اول و دوم است. پس از آنكه جهانيان خسارت‌هاى جبران‌ناپذير آن دو جنگ را به جسم و جان انسان‌ها ديدند، گروهى بر آن شدند كه چنين مجموعه‌اى‌