ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥ - ضرورت جرّاحى
نده كه بر او وارد شود و راه مخاصمه و طريق نجات را به او بياموزد و اگر به تو گزارش رسيد كه كسى در زندان چيزى به او ياد داده كه مسلمانى از آن ضرر مىبيند، آن كس را مىزنى و زندانى مىكنى تا توبه كند و از عمل خود پشيمان شود.»[١]
امام، متجاوز به حقوق مردم را از هواخورى در حيات زندان نيز محروم مىسازد ...
آن روز كه در كيفر سوء استفاده كنندگان از مسئوليتها و مقامات تعلّل و سستى روا داشته شود يا به بهانه مراعات حال اقربا و نزديكان، درباره آنان تخفيفى روا داشته شود، پايههاى حكومتى سست و لرزان شده و مهياى فروپاشى مىشود؛ زيرا هر نظام سياسى، اجتماعى، پيش و بيش از آنكه بر سلاح سواران و كمان كمانداران حكومتى استوار باشد، بر حيثيت و اعتبار خود، نزد رعايا و ساكنان آن سرزمين و نظام سياسى استوار شده و خدشه وارد شدن به آن اعتبار و اعتماد، به منزله سست و لغزان شدن شالودههاى آن نظام سياسى، اجتماعى است.
امام مىداند كه پيش از آنكه، سربازان مهاجم خارجى، از مرزها گذشته و به نظامى آسيب وارد كنند، اين متجاوزان و متجاسران به حقوق مردمند كه حكومتها را چونان موريانه از درون مىپوسانند. آدمى در عجب مىماند وقتى مىبيند سخنرانى، نقصان حجاب زنان را به مراتب خطرناكتر از چپاول بيتالمال مىشناسد.
در عهد امام على (ع)، در موردى ديگر، يكى از فرمانداران، اموالى از بيتالمال را نزد خود نگه داشته بود، آنگاه امام باخبر شدند، نامهاى تهديدآميز نوشته و به آن فرماندار فرمودند:
«از خدا بترس و اموال اين مردم را به سويشان بازگردان! اگر چنين نكنى و خداوند مرا بر تو چيزه سازد، با تو كارى خواهم كرد كه نزد خداوند عذر خواهم داشت و با شمشيرم كه هر كس را با آن زدم،