ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٦ - ٤ ساخت بناى عبادت روى ماسه هاى روان
روشنايى چشم پيامبر (ص)،[١] بهترين اعمال در قيامت،[٢] روش پيامبران،[٣] سفره الهى،[٤] رأس اسلام،[٥] آخرين سفارش رسول خدا (ص)،[٦] بهترين عبادت،[٧] نيكوترين صورت خلق،[٨] باقيات الصّالحات،[٩] عطيّه الهى،[١٠] وسيله استجابت دعا،[١١] عامل رستگارى،[١٢] عامل علوّ درجه،[١٣] زاد و توشه مؤمن،[١٤] سلاح مؤمن،[١٥] رحمت الهى، [١٦] جواز عبور از صراط،[١٧] و ... مىباشد كه اگر انسان توجّه نكند، با لقمهاى حرام تمامى اين فضايل را از دست مىدهد و به جاى آن، خود را گرفتار آثار شوم و آينده سوز لقمه حرام مىنمايد.
رسول خدا (ص) فرمودند:
«نماز كسى كه لقمهاش حرام است، تا چهل روز از ارزش چندانى برخوردار نيست و تا چهل روز دعاى او مستجاب نمىگردد و هر مقدار از بدن كه پرورشيافته لقمه حرام باشد، سزاوار آتش و سوختن است.»[١٨]
در حديثى قدسى آمده است كه خداوند متعال مىفرمايد:
«بنده من! تو دعا كن؛ من اجابت مىكنم. بدان كه تمام دعاها به پيشگاه اجابت من مىرسد؛ مگر دعاى كسى كه مال حرام مىخورد.»[١٩]
شخصى به محضر رسول خدا (ص) شرفياب شد و به آن حضرت عرض كرد: دوست دارم دعايم مستجاب شود؛ چه كنم؟ پيامبر خدا (ص) به او فرمودند: «لقمهات را پاك كن [تا مبادا به حرامى آلوده باشد] و مراقب باش هيچ نوع حرامى را مصرف نكنى.»[٢٠]
٢. سنگدلى و قساوت قلب
سنگدلى و قساوت قلب، يكى ديگر از آثار شومى است كه بر اثر مال و لقمه حرام، وجود انسان را فرا مىگيرد و او را در ورطه شقاوت و بدبختى گرفتار مىكند. روايتى وجود دارد كه اگر آن را در كنار اين روايت قرار دهيم، نتيجهاى حاصل مىشود كه آن را حضرت اباعبدالله الحسين (ع) در «كربلا» و در تحليل جنايات كوفيان بيان فرمودند. آن روايت اين است كه امام صادق (ع) فرمودند:
«خداوند متعال دعايى را كه از قلبى سخت و بىرحم، برخاسته باشد، اجابت نمىكند.»[٢١]
از اين دو روايت، اين معنا استنباط مىشود كه حرام خوارى و قساوت قلب ارتباطى تنگاتنگ با هم دارند كه اگر كسى حرام بخورد، قلبش سخت شده و در برابر حق، نرمش نخواهد داشت و اين همان سخنى است كه امام حسين (ع) در روز عاشورا به سپاه كوفه فرمودند. آن حضرت وقتى ديد كه كلام حقّش، در دل سختتر از سنگ كوفيان اثر نمىكند، علّت اين سخت دلى و عدم كرنش در برابر حق را لقمههاى حرامى برشمرد كه شكمهاى كوفيان از آن پر شده بود:
«شكمهايتان از حرام پر شده و بر قلبهايتان مُهر خورده است.»[٢٢]
حدّاقلش اين است غذاى آن چند روزى را كه اينها در كربلا مستقر بودند، عمر سعد به آنها مىداد. او با كيسههاى زر اموى يا تصرّف حرام در بيتالمال مسلمانان، غذا تهيّه مىكرد و در شكم اينها مىريخت؛ لذا شكم همه از حرام پر بود و چون اينگونه بود، هر وقت ولى خدا و امام عصرشان اراده مىكرد كه با اينها سخن بگويد، سر و صدا مىكردند و هلهله سر مىدانند و حاضر نمىشدند تا به كلام نورانى آن حضرت گوش فرا دهند تا جايى كه امام (ع) خطاب به آنها فرمودند:
«چرا ساكت نمىشويد تا حرفم را بشنويد؟»
اينجا بود كه خود حضرت علّت را بيان كرده و فرمودند:
«فَقَدْ مُلِئَتْ بُطُونُكُمْ مِنَ الْحَرَامِ؛[٢٣]
شكمهايتان از حرام پر شده است.»
٣. مشمول لعنت فرشتگان
از ديگر آثار مال و لقمه حرام اين است كه فرشتگان الهى، خورنده اين مال را لعنت مىكنند و از خداى منّان محروم شدن از حلالهاى بىشمارش رابراى او طلب مىنمايند.
رسول خدا (ص) فرمودند:
«هرگاه لقمهاى حرام در شكم بندهاى از بندگان خدا قرار گيرد، تمام فرشتگان زمين و آسمان او را لعنت مىكنند.»[٢٤]
يعنى دورى شخص حرامخوار از رحمت الهى را از خداوند منّان درخواست مىكنند. شايد علّتش اين باشد كه دست به دعا بر مىدارند و به خداوند متعال عرضه مىدارند كه خدايا! اين شخصى را كه غرق در نعمتهاى حلال توست، امّا دست به حرام دراز كرده، از آن حلالهاى بىشمارت محروم كن!
٤. ساخت بناى عبادت روى ماسههاى روان