امّا جالب است، بدانيم كه در هنگام برگزارى مراسم عزا، جمعى از خود هندوها مى‌آمدند و گرداگرد دسته عزادارى حركت مى‌كردند و از حملات و تعرّضات وهّابى‌ها به صفوف عزاداران، ممانعت مى‌كردند!

از يكى از طلّاب هندى مقيم «قم»، حجّت‌الاسلام سيّدعلى اختر زيدى، شنيدم كه مى‌گفت:

عزادارى هندوها در ايّام محرّم، اختصاص به شمال هند نداشته؛ بلكه در ساير نقاط آن كشور نيز، هندوهاى بسيارى در ايّام عاشورا به عزادارى پرداخته و مجلس مى‌گيرند و زن و مردشان در آن شركت مى‌كنند. منتها در كلكته، زنان هندو در عزادارى، شركت فعّال‌تر و چشمگيرترى دارند و حتّى از خوردن شير در روز عاشورا اجتناب كرده و بعضاً آن را بر زمين مى‌ريزند و مى‌گويند: چگونه شير بنوشيم؛ در حالى‌كه على‌اصغر امام حسين عليه السلام در چنين روزى در كربلا بى‌شير بوده است.

آقاى حيدرآبادى از ايرانى‌تبارانى كه در هند متولّد شده و بيش از بيست و پنج سال در آن كشور زيسته است، نيز طىّ نوشته‌اى تحت عنوان «يك اعجاز بزرگ امام حسين عليه السلام در هندوستان» آورده است:

سحر و جادو در بين مردم هندوستان در حدّ قابل توجّهى شايع است و مصيبت‌هاى ناگوارى براى بعضى از مردم ايجاد مى‌كند كه اغلب، علاج هم ندارد. منشأ اين عمل غير انسانى، جريانات پليد و جهالت‌پيشه موجود در جامعه هند است. در حدود يكصد و بيست سال پيش در يكى از شهرهاى كوچك هند، در روز اربعين، اعجازى بزرگ رخ مى‌دهد كه بعد از اين رخداد، اين محل تبديل به يك زيارتگاه و شفاگاه مى‌شود و به نام «تپه حسين» معروف مى‌گردد.

اكثر زائران تپه حسين، غير مسلمانان هستند و جهت نجات يافتن از بيمارى‌هاى مختلف، از جمله سحر و جادو، به آنجا مى‌آيند. هر هفته ده‌ها بيمار در مقابل چشمان حيرت‌زده مردم و بستگان خود، آشكارا شفا مى‌گيرند و با خوشحالى و با چهره‌هاى بشّاش، آنجا را ترك مى‌كنند. همه ساله در ايّام اربعين امام حسين عليه السلام تجمّع بسيار عظيمى از پيروان هر دين و مذهب، با اخلاصى غير قابل توصيف در اين مكان انجام مى‌گيرد و طىّ مراسمى، فرشى از آتش مهيّا مى‌شود و قبل از همه يك هندو، با عَلَم امام حسين عليه السلام به دست، حسين حسين گويان، با آرامى و خونسردى با پاهاى كاملًا برهنه از روى آتش رد مى‌شود.

هر سال شب اربعين، قبل از شروع مراسم عبور از روى آتش، مسئولان محلّى و ايالتى، سخنرانى‌هاى كوتاهى ايراد مى‌كنند. در سال ١٣٧١ ه-. ش. كه در اين مكان توفيق حضور يافته بودم، در سخنرانى يكى از مسئولان ايالتى كه هندو بوده است، جمله‌اى شنيدم كه در كمال سادگى، بيانگر معرفتى بسيار زيبا از خدا، امام حسين عليه السلام و كلمه فداكارى بود. وى گفت:

خالق هستى، هر كس را كه براى انسانيت فداكارى كند، پاداش مى‌دهد و به هر مقدار اين فداكارى بزرگتر باشد، پاداشى را كه مى‌دهد به همان اندازه بزرگتر است و امام حسين عليه السلام بزرگترين فداكارى را براى انسانيت انجام داده است و بنابراين همه شاهد هستيم كه چه قدرتى را خالق هستى به امام حسين عليه السلام عنايت كرده است و در اين مكان، مى‌توانيم درس بگيريم كه اگر براى انسانيت فداكارى انجام بدهيم، توسط خالق هستى پاداش آن داده مى‌شود ...