ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٦ - اكسير اشك برامام حسين عليه السلام
اكسير اشك برامام حسين عليه السلام
محمد اسدى گرمارودى
واقعه كربلا، اگرچه در عصرى دور از ما بوده؛ ولى براى هميشه تاريخ، اين درس را به انسانها آموخت كه از يك سو بگويند:
«إِنِّى سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَكُم؛[١]
بهدرستى كه من با آنانى كه با تو در سازشند، مىسازم و با آنانى كه با تو در جنگند، مىستيزم.»
از سوى ديگر بگويند:
«يا لَيْتَنِى كُنْتُ مَعَكُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيما؛[٢]
اى كاش من با شما بودم و به رستگارى عظيم نايل مى شدم.»
توجّه به كربلا و گريه بر مصائب امام حسين عليه السلام اگر با معرفت توأم باشد، عامل به خود آمدن و تأثّر از كوتاهىها خواهد شد. آن كس كه مىگويد من از ظلم بيزارم و با ظالمان در ستيزم، قطعاً خود، ظلم ستيز خواهد بود و از ظالمان بيزار مىشود.
فردى كه آرزو مىكند اى كاش با امام حسين عليه السلام بود تا به رستگارى مى رسيد، به خود تلقين مىكند كه از راه امام حسين عليه السلام تبعيّت كند و خود را در آن راه قرار دهد. آن كسى كه بر مصائب آن حضرت مىگريد، قطعاً از عوامل ايجاد مصائب نيز بيزارى مىجويد.
توضيح داده شد كه حزن مثبت، پسنديده است و انسان سالم، نمىتواند با مشاهده رنج عزيزان، رنجور نشود و ظهور اين رنج و حزن درونى، اشك است و گريه.
هنگامىكه به مقاتل مراجعه كرده و منابع صحيح تاريخى وقايع روز عاشورا را مطالعه مىكنيم، اين سؤال مطرح مىشود كه كدام مصيبت تا اين اندازه غم انگيز و كدام جنايت تا اين حد جانسوز است؟ جنايتى كه در آن، حتّى كودك شش ماهه به بدترين شكلى به قتل مىرسد و ... تا آن حد كه امام عصر، عجّل الله تعالى فرجه الشّريف، عرضه مىدارند:
«فَلَأَنْدُبَنَّكَ صَبَاحاً وَ مَسَاءً، وَ لَابْكِيَنَّ عَلَيْكَ بَدَلَ الدُّمُوعِ دَما؛[٣]
پس هر صبح و شام بر تو زارى مىكنم و به جاى اشك برايت خون مىگريم.»
هنگامىكه مصائب و گرفتارىها باعث حزن مىشود و مشكلات و جنايات، انسان آگاه را به تأثّر مىكشاند و دل هر زنده دلى با مطالعه و مشاهده آن فجايع، دردمند مىشود، بايد به كربلا و روز عاشورا نگريست. آنجا كه برجستگان عالم وجود و نيكان عرصه هستى، در برابر دنيا دوستان و شهوترانان فريب خورده با بدترين شكل ممكن به شهادت رسيدند.
همچنين گريه مثبت، نشانه حزن مثبت و تنفّر و انزجار از عوامل ايجاد حزن است. اگر بر مصائب آن حضرت مىگرييم، در حقيقت بيزارى و دورى جستن از ظالمان را اعلام مىداريم.
از بدترين ظلمها، گمراهى مردم و تحريف دين است. از مشكلات همه اديان الهى، اين بوده است كه منافقان سودجو، در لباس دفاع از دين و براى نيل به اهداف خود، از هيچ ظلمى دريغ نكردهاند. نمونه بارز اين فريبكارى در عاشوراى حسينى جلوه مىكند. اينجا، وظيفه دوستان است كه به هر طريقى نقشه شوم منافقان را بر ملا كنند و اهداف پليد آنها را به همگان بشناسانند كه يكى از آن طرق، برپا كردن مجالس عزا و سوگوارى در اين مصيبت است. عزاداران امام حسين عليه السلام عملًا اعلام مىدارند كه در عاشورا، فضايل الهى و ارزشهاى خدايى زير پا نهاده شده است. به همين دليل ما علَم سياه برپا مىكنيم تا هدفمان را به جهانيان بشناسانيم كه: اى انسانها، بدانيد كه مىخواستند حق را از ميان ببرند و ما به پيروى از امام حسين عليه السلام اعلام مىكنيم كه حق كدام است و در دفاع از حق، آماده جانبازى هستيم.
حال بايد به اين نكته توجّه داشت كه الگو و سرمشق ما، يعنى حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم چه فرمودهاند و چگونه عمل كردهاند؟! آن كس كه خدا درباره ايشان مىفرمايد: