حال مى‌گوييم اگر به اين وظيفه كه بسيار مهم‌تر از وظيفه‌اى است كه در قبال مصيبت عظيم داريم، عمل نكنيم، نهايت بى‌وفايى و قساوت را در حقّ آنها روا داشته‌ايم و به وظيفه رحمت نسبت به پدرانمان كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم بر ما واجب كرده و نيز نسبت به وظيفه مودّتى كه «قرآن كريم» بر ما واجب نموده است، عمل نكرده‌ايم.

عزادار در مرتبه چهارم با دست يافتن به معرفت‌هاى جديدتر و بالاتر، داراى «روح انتقام» از كسانى مى‌شود كه معصومان را از مقام و جايگاهى كه خداوند براى آنها در نظر گرفته است، كنار زدند و همچنين انتقام از كسانى كه غاصبان «مقام امامت و هدايت» جامعه را در تحميل اين بزرگترين جنايت، بر مردم جهان يارى كردند.

مجالس عزادارى در مرتبه چهارم‌

عزادارى در اين مرتبه، وسيله‌اى براى احيا و حفظ ارزش‌هاى مقدّس است كه اهل بيت عليه السلام براى آنها به شهادت رسيدند. اين مراسم از دروغ، حرام، تحريف و اختلاف‌ها به دور است و مردم با شركت در اين مجالس، بيش از پيش با دين و وظايف خود آشنا مى‌شوند.

مجالس عزادارى و بزرگداشت معصومان عليه السلام در مرتبه چهارم محلّ شناخت و نيز پيدا كردن روح انتقام است. در اين مجالس، شخصيّت الهى سيّدالشّهداء عليه السلام و جايگاه او در نظام خلقت، مورد توجّه و شناخت قرار مى‌گيرد. معناى ثارالله بودن و عامل حيات بودن آن حضرت براى اسلام، در كيفيت برگزارى مجالس عزا، بسيار مهم و مورد توجّه خواهد بود.

از نظر عزادار حقيقى در مرتبه چهارم، اصيل‌ترين و بهترين مجلس عزادارى، مجلسى است كه بتواند روح حسينى و سنخيّت با وجود مقدّس امام حسين عليه السلام را در عزادار به وجود آورد.

مرتبه پنجم عزادارى (عمليات انتقام)

عزادار در اين مرتبه كه مرتبه كامل شدن همان مرتبه چهارم است. از صفاى باطن بالاتر و معرفتى عميق‌تر برخوردار است. در اين مرتبه، عزادار حقيقى در سايه معرفت بالاترى كه تحصيل كرده است، به مودّت نسبت به اهل بيت عليه السلام و نيز به حسّ انتقام نسبت به دشمنان آنها دست يافته است. او بيشتر به عمل روى مى‌آورد. عملى كه زاييده مودّت و مبتنى بر عقيده و بينش عميق و الهى است.

رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم فرمودند:

«انَّ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ عليه السلام حَرارَةً فى قُلُوبِ الْمُؤْمِنينَ لاتَبْرُدُ ابَداً؛[١]

به درستى كه براى قتل حسين عليه السلام حرارتى در دل‌هاى مؤمنان است كه هرگز سرد نمى‌شود.»

دعاى او در اين مرحله، همان‌طور كه در «زيارت عاشورا» و ساير زيارات به او تعليم شده، اين است كه:

«فَاسْئَلُ اللَّه الَّذى اكْرَمَ مَقامَكَ و اكْرَمَنى بِكَ انْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِكَ مَعَ امامٍ مَنْصُور مِنْ اهْلِ بَيْتِ محمّد صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ؛[٢]

از خدايى كه تو را گرامى داشت و مرا هم به وسيله تو گرامى داشت، مى‌خواهم كه خون خواهى تو را همراه امام منصور از اهل بيت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم روزى من گرداند.»