ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤ - خانه حسين، خانه عشق است
خانه حسين، خانه عشق است.
اسماعيل شفيعى سروستانى
امّا، حسين
گويى همه راهها به حرم حسين عليه السلام، ختم مىشود.
بگذار سخنى بگويم حتّى اگر كفر بپندارى
حسين عليه السلام، معشوق خداست
حسين عليه السلام، عاشق خداست
خدا از خلقت آدم و حوا دنبال حسين عليه السلام، مىگشت.
مىخواست كه حسين عليه السلام، را از گنجخانه خود نمودار سازد.
به حسين عليه السلام، ببالد، او را به همه خلق عالم بنمايد.
و آنگاه خود زبان به تحسين بگشايد كه:
فتباركالله احسنالخالقين!
حسين عليه السلام، همه چيز را داد، همه را.
حسين عليه السلام، قيمتى به سنگينى كل عالم داشت؛
از اينرو هيچكس قادر به خريداريش نبود.
قيمت حسين عليه السلام، بهشت نبود،
حور و قصور نبود،
قيمت حسين خود خدا بود.
حسين عليه السلام، ايستاد تا نشان دهد كسى را دوست دارد كه مىارزد.
او در صحن كربلا حاضر شد؛
تمامى رنج عالم،
تمامى مظلوميت،
و تمامى سوز و داغ و درد فراق را، تاب آورد و ثارالله شد.
حسين عليه السلام، براى ثارالله شدن تا به بىنهايت در ميدان ماند.
حسين عليه السلام، با شأن ثاراللهى ماندگار شد؛
ابدى شد.
مگر خون خدا مىميرد؟!
از اينرو،
خانه حسين، عليه السلام، خانه خدا شد،
خاك حسين عليه السلام، شرافت يافت و زيارتش همسنگ زيارت خانه خدا شد.
چرا كه:
اگر پاى در صحن و سراى خدا گذاشتى؛
اگر به صحن مسجدالحرام رفتى؛
اگر چه مسافرى، اما، مقيمى،
اهل حرمى،
خودى هستى،
پس، نمازت را كامل به جاى آور!
كه تو در خانه خدايى.
تو در خانه خودى، در وطن خودى
خانه خدا وطن توست و تو بيهوده ملك ديگرى را برگزيدهاى
به همينسان؛
وقتى در حريم امن حسين عليه السلام، وارد آمدى از خودى
اهل خانهاى؛
مسافر نيستى؛
پس نمازت را كامل كن!
خانه حسين عليه السلام، خانه خدا و خانه توست. در آن با امنيت تمام بمان. در حريمى كه هيچكس نمىتواند متعرض تو شود، تو را بيازارد و يا براند.
خانه حسين عليه السلام، خانه عشق است!
خانه دلدادگى است!
خاك حسين عليه السلام، شفاست!
شرف يافته از گنج خدا،