«امام حسين عليه السلام پيش از شهادت، به اصحاب خود فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم به من فرمود: «فرزند! تو به زودى به [كربلاى‌] عراق برده مى‌شوى و آن سرزمينى است كه در آن، پيامبران و اوصياى پيامبران با هم ديدار كنند و [عمورا] نام دارد. تو در آنجا به شهادت مى‌رسى و نيز با تو جماعتى از يارانت كه [از شوق ديدار حقّ‌] درد شمشير و نيزه را حس نكنند، به شهادت مى‌رسند و اين آيه را تلاوت فرمود:

«و فرموديم! اى آتش! بر ابراهيم خنك و سلام باش»[١]

آن جنگ بر تو و آنان نيز خنك و سلام خواهد بود.

«شما را مژده باد! به خدا سوگند! چنانچه آنان ما را بكشند، ما به [نزد] پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم خود درآييم.»

«سپس تا آن زمان كه خدا خواهد، انتظار مى‌كشم. آنگاه از زمين جدا شده، همچون خروج اميرمؤمنان عليه السلام و قيام قائم ما و حيات رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم برآيم.

سپس از نزد خدا، گروهى آسمانى بر من فرود آيند كه قبلًا هرگز به زمين نيامده‌اند و جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و سپاه فرشتگان بر من آيند.

محمّد صلى الله عليه و آله و سلم و على عليه السلام و من و برادرم و همه آنان كه خدا بر ايشان منّت دارد، در كجاوه‌هاى پروردگار بر اسبان دو رنگ كه از نورند و به كسى سوارى نداده‌اند، فرود آييم.

سپس محمّد صلى الله عليه و آله و سلم پرچم خود را به اهتزاز درآورد و آن را با شمشير خود به قائم ما بسپرد. سپس ما پس از آن تا خدا خواهد، مى‌مانيم.

سپس خدا از مسجد كوفه، سه چشمه از روغن و شير و آب بجوشاند.

سپس اميرمؤمنان عليه السلام شمشير رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را به من داده، مرا به شرق و غرب عالم برانگيزد؛ به هيچ دشمن خدا نمى‌گذرم؛ مگر كه خونش را مى‌ريزم و هيچ بتى را نمى‌نهم؛ مگر كه مى‌سوزانم تا به ديار «هند» درآيم و آن را بگشايم.

دانيال و يونس [يوشع‌] نزد اميرمؤمنان عليه السلام آيند و گويند: خدا و پيامبرش راست فرمودند و خدا با ايشان هفتاد نفر را به سوى «بصره» برانگيزد و آنان دشمنان خود را از پا افكنند و يك بار نيز به «روم» انگيزد و آن را برايشان بگشايد.

سپس هر جانورى را كه خدا گوشت آن را حرام فرموده، مى‌كشم تا بر زمين، جز پاكيزه‌ها نمانند و بر يهود و نصارا و ديگر ملّت‌ها مى‌پردازم و آنان را ميان اسلام و شمشير، آزاد مى‌گذارم هر كه اسلام آورد، بر او منّت دارم و هر كه اسلام نپذيرد، خدا خونش را بريزد و كسى از شيعيان ما نمى‌ماند؛ مگر كه خدا فرشته‌اى را نزد او مى‌فرستد تا خاك را از چهره‌اش ببرد و همسران و منازلش را در بهشت بشناساند.

بر زمين، كور و زمين‌گير و گرفتارى نمى‌ماند؛ مگر آنكه خدا به بركت ما اهل بيت، ناراحتى او را برطرف كند و بركت‌ها از آسمان بر زمين آيد تا درختان، ميوه‌هاى خدا خواسته خود را سرشار آرند و ميوه‌هاى زمستان را در تابستان و ميوه‌هاى تابستان در زمستان مصرف كنند و آن است فرموده خداى متعال:

«وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‌ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ؛[٢]

و اگر مردم شهرها ايمان آورده و به تقوا گراييده بودند، قطعاً بركاتى از آسمان و زمين برايشان مى‌گشوديم؛ ولى تكذيب كردند، پس به [كيفر] دستاوردشان [گريبان‌] آنان را گرفتيم.»

سپس خدا به شيعيان ما كرامتى بخشد كه هيچ بر زمين و در زمين، برايشان پنهان نماند تا آنجا كه يك نفر از ايشان اراده كند تا اخبار خاندان خود داند. پس آنان را به آگاهى آنچه كنند، خبر دهد.»

پى‌نوشت‌ها:

(١). «فرهنگ جامع سخنان امام حسين عليه السلام»، صص ٤٨٤- ٤٨٦.

[٢]. سوره انبياء، آيه ٦٩.

[٣]. سوره اعراف، آيه ٩٦.