خانه‌هاى آنان بود كه در آن، امامان و مادر گرامى ايشان، خدا را عبادت كرده و به حمد و ثناى او مى‌پرداختند. متأسّفانه به جاى ترفيع و تعمير، منهدم گرديد. رسم خردمندان جهان، حتّى رسم پيروان شرايع پيشين اين بود كه قبور بزرگان و پيامبران را تكريم نموده و با ساختن بنا بر قبور آنان، اداى احترام مى‌كردند و هم اكنون قبر خليل الرّحمن در «فلسطين اشغالى»، و قبور ديگر پيامبران و اوصياى آنان در كشورهاى «اردن»، «سوريه»، «مصر» و «عراق» گواه اين مطلب است. متأسّفانه اعراب «نجد»، از فرهنگ اسلامى دور بوده و به جاى عمل به آيه‌ «قُلْلا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌»، به دشمنى با اهل بيت (ع) برخاسته و آثار آنان را همراه با آثار ده‌ها وابسته به خاندان رسالت و ديگر بزرگان دين، منهدم كردند.

دليل ويران شدن قبور بقيع‌

وهّابيان در ٨ شوّال سال ١٣٤٣ ه-. ق. قبور ائمّه بقيع را ويران كردند. تا آن زمان بر روى قبور پيشوايان و ساير بزرگان اسلام كه در مدينه مدفون بودند، گنبدها و بناهايى قرار داشت. ائمه بقيع (ع) در بقعه بزرگى كه به طور هشت ضلعى ساخته شده بود و اندرون و گنبد آن سفيدكارى شده بود، مدفون بودند. پس از تسلّط وهّابيان بر مدينه، آنها ضمن تخريب قبور، آثارى را كه بر روى قبور قرار داشت، نيز از بين بردند. در جريان اين واقعه، بارگاه امام حسن مجتبى (ع)، امام سجّاد (ع)، امام محمّدباقر (ع) و امام جعفر صادق (ع) نيز ويران شد.

از زمانى كه وهّابيت توسط محمّدبن عبدالوهّاب تأسيس شد، تا اين زمان، جنايت‌هاى بسيارى توسط آنها انجام پذيرفت. بسيارى از زنان و كودكان بى گناه به وضع فجيعى كشته شدند و بسيارى از مكان‌هاى مورد احترام مسلمانان در اين راستا تخريب شدند.

اين حركت وهّابيان اعتراض‌هايى در پى داشت. وهّابيان از حدود دويست سال پيش به وجود آمدند و بسيارى از مسائل دين اسلام را منكر شدند. به عقيده آنها هر كس كه وهّابى نباشد، مشرك محسوب مى‌شود و بر اين اساس، جان و مال و ناموسش مباح است.

نمونه وحشى‌گرى وهّابيان در ايران‌

١. حادثه تاسوكى در تاريخ ٢٥ اسفند ١٣٨٤ ه-. ش توسط گروه تروريستى جندالله (جند الشيطان) نزديك ساعت ٩ شب، درجادّه‌