زاهدان- زابل در فاصله نزديك به ده كيلومترى «پاسگاه تاسوكى» انجام و سبب كشته و زخمى شدن بيست و هشت تن شد. دست‌كم هفت نفر ديگر نيز در اين حادثه گروگان گرفته شدند. يك تن از گروگان‌ها، ستوان يكم پاسدار، محمّدشاه بازى نيز در ايام اسارت كشته شد و ٦ تن ديگر به تدريج طى دويست روز آزاد شدند.

اين گروه تروريستى بالباس مأموران انتظامى و نظامى در منطقه تاسوكى، ايستگاه ايست و بازرسى ايجاد كردند و با متوقّف ساختن خودروهاى مسئولان محلّى و مردم عادى، سرنشينان آنها را پياده و شمارى را در همان منطقه به صورت دست‌بسته، به گلوله بسته و شمارى را نيز به گروگان گرفتند.

بيشتر قربانيان افراد معمولى بوده‌اند كه براى تعطيلات آخر هفته و ايام عيد در حال مسافرت بودند. در اين حمله، تعدادى نوجوانان دانش‌آموز ١٣ و ١٤ ساله نيز به قتل رسيدند.

در مورد ماجراى غم‌انگيز و تلخ و در عين حال عبرت‌آموز تاسوكى حرف و حديث‌هاى زيادى شنيده شده است. حادثه‌اى كه خود عبدالمالك پليد، هم در فيلم آن، با تعبير فاجعه اعلام مى‌كند. مردم استان «سيستان و بلوچستان» در طول عمر انقلاب اسلامى همواره حوادث گوناگونى را كه منجر به شهادت عزيزانشان شده، تجربه كرده‌اند. شهادت سى و شش شهيد نيروى انتظامى توسط اشرار در يكى از مناطق «ايرانشهر»، راه بندى‌هاى مستمر در ١٥- ١٠ سال گذشته، شهادت ٨ تن از اعضاى نيروى انتظامى و بسيج در اطراف زاهدان در سال ٨٣ و ... از جمله اين حوادث است. امّا هيچ حادثه‌اى به اندازه تاسوكى قلب مردم عزيز استان را نرنجاند. تقريباً اكثر مردم سنّى و شيعه از اين حادثه رنجيده خاطر شدند. در حوادث سال‌هاى گذشته، همواره اشرار در مقابل نيروهاى نظامى و انتظامى مبارزه كرده و به اصطلاح جنگ رودررو بود و از هر دو گروه، به عنوان گروه‌هاى نظامى ياد مى‌شد.

حتّى يك نفر از عزيزانى كه در حادثه تاسوكى به شهادت رسيدند هم عضو دستگاه‌هاى امنيتى و اطّلاعاتى نبود. عبدالمالك ريگى در همان فيلم با اين گفته كه دولت افراد بيگناه ما را كشت!!! و ما هم مردم بيگناه را مى‌كشيم، اين موضوع را تأييد مى‌كند، ولى بعد از حادثه، اعلام مى‌كند ما ٢٢ تن از نيروهاى نظامى و انتظامى و اطّلاعاتى را كشتيم! به هر شكل در اين حادثه، افرادى مثل جابر