تحقّق و رخداد پيش‌گويى‌ها، قرن‌ها پس از بيان آنها باعث مى‌شود كه شنونده و خواننده ناخواسته به گوينده اين بيان‌ها ايمان بياورد؛ به خصوص در موارد متعدّدى كه مطلب بيان شده بسيار فراتر از سطح فهم مخاطبان و شنوندگان اين دست روايت‌ها در مقطع صدورشان باشد.

٢. افزايش اميد به وقوع و قرب ظهور

از آنجا كه بسيارى از مطالب مطرح شده در اين روايت‌ها در مقام بيان و تبيين نشانه‌هاى ظهور امام عصر (عج) هستند، به طور طبيعى خوانندگان و مستمعان اين نشانه‌ها نسبت به امام عصر (عج)، ظهور ايشان و نزديكتر شدن اين رخداد، يقين بيشترى پيدا مى‌كنند.

٣. شناسايى جايگاه خود در نقشه و پازل هستى‌

چند هزار سال است كه پس از هبوط حضرت آدم (ع)، آدميان بر زمين زندگى مى‌كنند و پس از ما نيز صدها و شايد هزاران سال بعد نيز اين جريان زندگى براى بنى‌آدم ادامه داشته باشد. آنچه در دست ماست، ميراث تمام آنهاست كه پيش از ما مى‌زيسته‌اند كه بايد درنهايت امانت‌دارى و حدّاقل به همان شكل كه تحويل گرفته‌ايم، آن را به نسل‌هاى پس از خود تحويل دهيم. كوتاهى در انجام هريك از وظايفى كه در اين راستا برعهده ما نهاده شده است، مى‌تواند لطمات جبران‌ناپذيرى را براى ما و آيندگان ما به دنبال بياورد. تفصيل اين مطلب، به مجال ديگرى نياز دارد و در اينجا نمى‌توان حقّ آن را ادا كرد. متأسّفانه بسيارى از ما، خود را تنها در ظرف اين چند روزه محدود و معدود دنيا مى‌نگريم و نه تنها از آينده بشريت كه از آينده دنيايى و آخرتى خويش نيز غافليم. فهم اين نكته كه از كجا آمده و به كجا مى‌رويم و اساساً براى انجام چه مهمّى ما را به صحنه هستى آورده‌اند، باعث مى‌شود كه رفتارى كاملًا متفاوت با آنچه اكنون انجام مى‌دهيم، از ما مشاهده شود.

٤. آمادگى براى مواجهه با آسيب‌ها و فتنه‌ها

دوره آخرالزّمان را به طور شاخص با انحراف‌ها، اعوجاج‌ها، بحران‌ها و آسيب‌ها مى‌شناسند. مسلّماً افرادى كه پيش از وقوع فتنه‌ها و بحران‌ها، از آمدن آنها خبر دارند، خود را براى مواجهه با آن مهيا مى‌كنند. به حدّى كه در مواردى مى‌توانند بدون ذرّه‌اى آسيب، آن را پشت سر بنهند. مثال شاخص و ملموس اين آمادگى، بحران خشكسالى هفت ساله «مصر» در دوران حضرت يوسف (ع) است كه‌