كلّى نيستند؛ مثلًا روايتى از خليفه دوم به نقل از پيامبر (ص) آمده كه مى‌گويد: گريه كردن بر ميت جايز نيست؛ زيرا باعث عذابش مى‌شود. اين روايت در صحيح بخارى آمده است. بر اين پايه، مسلمانان را از گريه كردن در وقت عزا منع مى‌كنند. اتّفاقا در همين كتاب، روايت ديگرى از عايشه آمده كه گفته است، منظور ازجمله ياد شده اين است كه، در حالى كه مردم گريه مى‌كنند، مرده هم هم‌زمان دارد عذاب مى‌شود و منظور اين نيست كه به سبب گريه آنها، ميت عذاب مى‌شود. در روايت ديگرى هم آمده است كه پيامبر (ص) از جايى رد مى‌شدند، ديدند دارند براى زنى يهودى گريه مى‌كنند. پيامبر (ص) فرمودند: او دارد عذاب مى‌شود و آنها هم دارند براى او گريه مى‌كنند. حتّى اگر فرض كنيم عذاب او به سبب گريه آنها هم بوده، باز اين درباره غير مسلمان است و نمى‌توان آن را به مسلمان تعميم داد. علاوه بر آن، عايشه در ادامه‌اش مى‌گويد: در قرآن كريم خداوند مى‌فرمايد: «لاتزر وازره وزر اخرى؛ كسى گناه ديگرى را به دوش نخواهد كشيد.» جالب اين است كه با وجود اين دلايل و آيات، باز به ما مى‌گويند در بقيع گريه نكنيد تا مايه عذاب اهل قبور آنجا نشويد.

پس هم رگه‌هاى عقايد سلفى در كتب روايى موجود است و هم عقايد مخالف آن. درباره توسّل كه سلفى‌ها آن را قبول ندارند در صحيح بخارى روايت شده است كه عمربن خطّاب براى باريدن باران به عموى پيغمبر (ص)، عبّاس متوسّل شد؛ امّا مروان‌بن حكم، توسّل را قبول نداشته و جلوگيرى مى‌كرده است. جالب است كه در صحيح آمده مردم كه ديدند باران نمى‌آيد، از عايشه راه چاره را خواستند و عايشه به آنها گفت: مقدارى از سقف خانه پيامبر را بشكافيد و وقتى نور به آنجا بتابد، باران خواهد باريد. همين هم شد. اين نشان مى‌دهد كه در طول قرون و اعصار، پس از پيامبر (ص) نيز هنوز توسّل و اعتقاد به آن وجود داشته است و از آن استفاده مى‌كرده‌اند و الآن هم در عكس‌ها اين دريچه را مى‌توان ديد و شايد الآن هم استفاده بشود. پس هرچند در تاريخ، رگه‌هاى اين اعتقادات وجود داشته، هم‌زمان مخالف آنها هم بوده است به تدريج زمانى عقايد انحرافى بين مسلمانان رواج پيدا مى‌كند و وقايعى، مثل منع حديث در تاريخ اسلام اتّفاق مى‌افتد و احاديث خاصّى زمان بنى‌اميه نشر پيدا مى‌كنند. براى اينكه جلوى شناخت اهل بيت (ع) را بگيرند تا مردم با آنها آشنا نشوند و توسّل به اهل بيت (ع) پيدا نكنند، اين موضوعات را محدود و در نتيجه و به مرور، آن را از ذهن‌ها پاك مى كنند. تا زمان احمدبن حنبل همين وضعيت ادامه داشت.