نورى از ملكوت، زندگانى آيتاللّه العظمى گلپايگانى - مهدى لطفى - الصفحة ٩٠ - مسافرتهاى زعيم عاليقدر حوزه

تقريب بين مسلمين پيشرفت شد و در انجام اين آرزوى بزرگ پيوسته كوشش نموده و مى‌نمايند.[١]

از نكات آموزنده اين سفر كه درس بزرگى براى روحانيون حتى مراجع تقليد است اين است كه، طبق آنچه نقل شده حضرت آيت اللّه العظمى گلپايگانى در منى در خيمه نشسته بودند و هنگامى كه كسى مى‌آمد از ايشان مسأله‌اى مى‌پرسيد ايشان نظر خود را مى‌فرمودند: و فتواى چند نفر از مشاهير مراجع عصر خويش را هم ذكر مى‌كردند به احتمال اينكه شايد سؤال‌كننده مقلّد فرد ديگرى باشد. روى اين جهت به ذكر نظر خويش اكتفا نمى‌كردند.

آرى او همان عالمى بود كه طبيب روح و دوّار به طب خويش بود، در سفر و حظر در ترويج آئين مقدس جعفرى قدم برمى‌داشت و حقائق تابناك مكتب اهل بيت را در همه جا به نمايش مى‌گذاشت.

«مسافرت به عتبات عاليات عراق»

چهار شهر مذهبى عراق، نجف، كربلا، كاظمين، سامرّا را «عتبات» گويند. كه ميزبان فرزندان پيامبر خدا هستند. و خاكشان وجود پاك امامان بزرگوار ما را در آغوش خود كشيده است. كه همواره مورد توجه شيفتگان مكتب تشيّع بوده و هست. و از گوشه و كنار دنيا عاشقانى را با اشتياق تمام به سوى خود مى‌كشانند. و زائرين حرم اهل بيت به شوق آستان‌بوسى آن ائمه، رنج سفر را هر ساله به جان مى‌خرند. شوق ديدار عتبات در دل معظم له مشتعل بود و اين عشق نهان معظم له را دو مرتبه راهى عتبات كرد. سفر اول معظم له چند ماه طول كشيد. و سفرى پرخاطره برايشان بود. در اين سفر با بزرگان و زعماى گرانقدر نجف خصوصيت پيدا كرده بودند و به مجلس درس اكابر آن عصر مى‌رفتند.

[١]- گنجينه دانشمندان، ج ٢/ ٣٦.