نورى از ملكوت، زندگانى آيتاللّه العظمى گلپايگانى - مهدى لطفى - الصفحة ١٣٧ - «نائره اهل بيت عليهم السلام»

در جلو هيئت سوگواران براى عرض تسليت به حرم مطهر حضرت معصومه مشرف مى‌شدند، علاوه بر اين در طول سال در روزهاى پنج‌شنبه مجلس روضه در منزل ايشان برگزار بود. علاقه ايشان به آستان مقدس سيد الشهداء عليه السّلام به حدى بود ك عصر عاشورا بستگان را پيرامون خويش جمع مى‌كردند و شخصا روضه مى‌خواندند، و اين سيره ايشان تا آخر عمر شريفشان ترك نشد و تا محرم سال ١٤١٤ ه ق اين عمل را انجام مى‌دادند. و خودشان در اين باره مى‌فرمودند: «مى‌خواهم نامم در زمره روضه‌خوانهاى سيد الشهداء عليه السّلام ثبت شود.» آرى او اخلاص و ارادت به امام حسين را براى خود بالاترين رتبه مى‌دانست.

چنان به مقام والاى ائمه طاهرين عليهم السّلام ارادت و اخلاص داشت. كه در مجالس اهل بيت عليهم السّلام چنان مى‌نشست كه گويا يكى از معصومين در مجلس حاضر است. روى اين جهت هيچ‌گاه در مجالس اهل بيت بدون عمامه و لباس روحانيت نمى‌نشست. حتى هنگامى كه ضعف و كسالت زيادى كه بر ايشان غلبه كرده بود و قادر به حركت نبودند.

از طرفى عازم سفر استعلاجى نيز بودند كليه مقامات و بزرگان براى عيادت مى‌آمدند معظم له توانايى نشستن را نداشت و در همان حالت خوابيده از آنان جوياى حال مى‌شد.

تا اينكه قرار شد مرحوم حجة الاسلام سيد صادق شمس (يكى از منبريهاى قم) براى قرائت حديث كساء مشرف شوند، معظم له فرمودند: «ذكر ائمه در خدمت ائمه است و در خدمت ائمه بايد مؤدب نشست.» و با زحمت فراوانى عمامه گذاشته و عبا و قبا مى‌پوشند و با هيأت كسى كه در محضر يك بزرگى نشسته جلوس مى‌كنند. چرا كه ايشان روح پاك ائمه طاهرين را در چنين مجالسى حاضر و ناظر مى‌دانست.

و نيز از فرزند ايشان نقل شده است: «چند سال قبل ايامى كه آقا در بيمارستان بسترى بودند لباس مخصوص بيماران را به تن داشتند. شخصيتهاى بزرگ علمى و سياسى به ملاقات ايشان مى‌آمدند. ايشان كه در دوران نقاهت بودند با همان لباس مخصوص آنها