و آنچه از شما باطن است و آن روحى است كه تربيت شما مى‌كند وقايه خويش سازيد در حمد يعنى نسبت كنيد كمالات را به رب خود چنان كه حق سبحانه و تعالى از زبان ملائكه خبر مى‌دهد كه‌ سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا. چه امر ذم است و حمد، پس شما وقايه او باشيد در ذم، و او را وقايه خود سازيد در حمد تا سلوك مسالك ادب و ابتهاج مناهج علم به تقديم رسانيده باشيد، و در نسبت كمالات به حق شما را از ظهور انّيّات و تقيّد به قيد هستى خلاصى دست دهد و شيطان را بر شما سلطانى نباشد. آرى:

علّتى بدتر ز پندار كمال‌		نيست در جان تو اى مغرور ضال‌

و شيخ در حكمت قدريّه مى‌گويد: لا قدرة و لا فعل الّا للَّه خاصّة. لا جرم سرمايه هر كمال و پيرايه هر جمال اوست».

در قرآن كريم در ادب انبياء : مع اللَّه تعالى از چندين وجه بايد ادب آموخت كه‌ إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ‌:

تعبير حضرت آدم صفى مؤدّب به آداب اللَّه چنين است: رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ‌ (اعراف: ٢٢). و ابليس بى‌ادب مى‌گويد: فَبِما أَغْوَيْتَنِي لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقِيمَ‌ (اعراف: ١٧). آن فرخنده آيين ظلم را به خود نسبت مى‌دهد و اين كافر كيش اغوا را به حق تعالى.

حضرت ابراهيم خليل الرحمن مى‌فرمايد: الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ* وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ* وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ* وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ‌ (شعراء: ٧٩- ٨٢). بيمارى را به خود نسبت مى‌دهد و شفا و هدايت و اطعام و سقى و اماته و احيا را به حق سبحانه.

در ذكر يونسى از حضرت يونس پيغمبر ٧ دانسته‌اى كه: وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى‌ فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ‌- الآية (انبياء: ٨٧).