لا إِلهَ إِلَّا هُوَ تا آخر سوره را بخوان، و پس از آن بگو اى كسى كه چنانى با من چنين كن (يعنى حاجت خود را بخواه) كه سوگند به خداوند اگر بر شقى بخوانى سعيد مى‌گردد. براء گفت: قسم به خدا من آن را براى دنيا نمى‌خوانم. امام ٧ فرمود:

همين صواب است، رسول اللَّه ٦ مرا هم اين چنين وصيّت فرمود جز اينكه مرا امر كرد كه خدا را بدان در كارهاى بزرگ و دشوار روزگار بخوانم».

و بدان كه هيچ حاجتى براى انسان شريف‌تر و عزيزتر از قرب الى اللَّه نيست كه لقاء اللَّه است و «رساله لقاء اللَّه» ما در وصول بدان زاد راه است.

٣٩- قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْراهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ‌- الى قوله سبحانه- رَبَّنا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنا وَ إِلَيْكَ أَنَبْنا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ* رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا وَ اغْفِرْ لَنا رَبَّنا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» (ممتحنه: ٥ و ٦).

٤٠- «رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِوالِدَيَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ لا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَباراً» (آخر سوره نوح).

اين چهل كلمه مبارك منتخب و مؤثّر اين بنده است و ديگرى شايد كلمات ديگر را برگزيند كه قرآن را با هر نفس مستعدّ تجلّى خاصّ است، و هر كس را در كنار اين مأدبه الهى طعمه و لقمه به فراخور اوست و به اندازه خود از آن بهره‌مند است.