اميد آنكه در حوزه‌هاى علميّه صحف ادعيه و اذكار كه از ائمّه اطهار ما صادر شده‌اند، و بيانگر مقامات و مدارج و معارج انسانند از متون كتب درسى قرار گيرند، و در محضر كسانى كه زبان‌فهم و اهل دعا و سير و سلوكند و راه رفته و راه نمايند درس خوانده شوند.

در نظر اين كمترين اول «مفتاح الفلاح» شيخ بهائى، و پس از آن «عدّة الداعى» ابن فهد حلّى، و بعد از آن «قوت القلوب» ابو طالب مكّى و سپس «اقبال» سيّد بن طاوس، و در آخر انجيل اهل بيت و زبور آل محمّد «صحيفه كامله سجّاديّة» در عداد كتب درسى در آيند كه نقش خوبى در احياى معارف اصيل اسلامى است. البتّه فهم و تعليم و تعلّم آنها بدون معرفت به علوم ادبى و معارف نقلى و عقلى و عرفانى صورت پذير نيست، از تو حركت و از خدا بركت ليس للانسان الّا ما سعى. و شك نيست كه نيل بدين معارف نورى الهى از بسيار مباحث رائج و دارج، به مراتب مفيدتر است بلكه به نسبت و قياس در نمى‌آيد، آن كجا و اين كجا. معلّم بزرگ آية اللَّه مرحوم آخوند ملا حسينقلى همدانى كه به فرموده بعضى از مشايخ ما سيصد تن از اولياء اللَّه در محضر انور او تربيت شده‌اند، مى‌فرمود: كتاب «مفتاح الفلاح» شيخ بهائى براى عمل كردن خوب است.

ششمين كتاب جامع عظيم الشّأن «كافى» ثقة الاسلام كلينى كتاب دعا است در شصت باب، حافل چهار صد حديث از وسائط فيض الهى كه هر باب آن درى به روضه رضوانست، و هر حديث آن شاخه‌اى از شجره طوباى ايمان. تا چه رسد به جوامع كبار از قبيل «وافى» و «بحار الانوار» و «عوالم» و «فصل الخطاب» و نظائر آنها.

جزء دوم مجلد نوزدهم «بحار» صد و سى و يك باب و خاتمه، در اذكار و ادعيه است كه چندين برابر كتاب «كافى» ياد شده است. علاوه اينكه در كتب و ابواب ديگر «كافى» و «بحار» نيز به مناسباتى در ادعيه و اذكار احاديثى روايت شده است.