منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٦٥ - فصل ٧ در احتراز از دعاى ملحون است و در آن دو تبصره است
فصل ٧ [در احتراز از دعاى ملحون است. و در آن دو تبصره است]
غرض ما در اين فصل احتراز از لحن در دعا است يعنى سخن در دعاى ملحون و اعراب ادعيه و اذكار است كه عبارت دعا را صحيح بايد خواند زيرا دعاى ملحون به سوى خدا بالا نرود.
با اختلاف اعراب كلمات در معانى آنها نيز تغيير حاصل مىشود و صورت مخالف با معنى مىگردد و لفظ ملحون موجب نفرت طبع سامع مىگردد.
در «اصول كافى» از جميل بن درّاج روايت شده است كه
قال ابو عبد اللَّه ٧:
اعربوا حديثنا فانّا قوم فصحاء
(ج ١ ص ٤٢ معرب). و در روايت ديگر آمده است كه آن حضرت فرمود:
نحن قوم فصحاء اذا رويتم عنّا فاعربوها
( «عدة الداعى» ص ١٠ ط ١).
از حضرت امام ابو جعفر جواد- عليه الصّلوة و السّلام- روايت است كه
إنّه قال: ما استوى رجلان في حسب و دين قطّ إلّا كان أفضلهما عند اللَّه عزّ و جلّ آدبهما. قال: قلت: جعلت فداك قد علمت فضّله عند النّاس في النّادى و المجالس فما فضله عند اللَّه عزّ و جلّ؟ قال ٧: بقراءة القرآن كما انزل، و دعائه اللَّه عزّ و جلّ من حيث لا يلحن، و ذلك أنّ الدّعاء الملحون لا يصعد الى اللَّه عزّ و جلّ.
(باب ٤٩ «ارشاد القلوب ديلمى» و «عدة الداعى» ص ١٠).
امام فرمود: «دو مرد برابر در حسب و دين آن كه اديبتر است در نزد خدا