در دو جاى «اسفار» عنوان شده است، و مولى صدر در آن بيانى دارد، يكى در آخر فصل اول فن پنجم جواهر و اعراض (ج ٢ ط ١ ص ١٦٠)، و ديگر در آخر فصل سوم باب يازدهم كتاب نفس آن (ج ٤ ط ١ ص ١٥٧) و در حقيقت مأخذ گفتارش و معنايى كه براى حديث بيان فرموده است از همان موضع مذكور فصّ يونسى است. و نظر شريفشان در بيان حديث و به خصوص در باره وجه الارض خيلى لطيف و دقيق است و مراجعه بدان براى كسى كه زبان فهم است خالى از لطف نيست.

تبصره: خداوند سبحان در معارج قرآن فرمود: إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً* إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً* وَ إِذا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعاً* إِلَّا الْمُصَلِّينَ* الَّذِينَ هُمْ عَلى‌ صَلاتِهِمْ دائِمُونَ‌ (٢٠- ٢٤)، و در نساء فرمود: فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‌ جُنُوبِكُمْ‌ (١٠٤)، در آل عمران فرمود: الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‌ جُنُوبِهِمْ‌ (١٩٢)، و در طه فرمود: أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي‌ (١٥) كه صلاة را وسيله ذكر قرار داده است. و دانستى كه مقصود اشرف از وسيله است، بنا بر اين در كريمه‌ عَلى‌ صَلاتِهِمْ دائِمُونَ‌ دقّت شود تا دانسته شود كه دوام در ذكر دوام صلاة است و دائم الذكر دائم الصلاة است. اين نه قول من است قول باقر علوم اولين و آخرين- صلوات اللَّه عليه- است كه در اول جزء دوم نوزدهم «بحار» از تفسير عيّاشى روايت شده است:

أبو حمزة الثّمالىّ عن أبى جعفر ٧ قال‌: لا يزال المؤمن في صلاة ما كان في ذكر اللَّه ان كان قائما أو جالسا أو مضطجعا لأنّ اللَّه يقول: الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‌ جُنُوبِهِمْ‌- الآية. و في رواية اخرى عن أبى حمزة عن أبى جعفر ٧ مثله‌

(ص ٣ ط ١). امام فرموده است: تا در ياد خدايى همواره در نمازى. خوشا آنان كه دائم در نمازند.

اگر اهل نمازى و نيازى‌		برون آ از دعاوى مجازى‌
بيا از صحبت اغيار بگذر		بيا از هر چه جز از يار بگذر