منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٣٧ - فصل ٣ در اينكه خداوند در هر چيز به كم اكتفاء كرد و حد براى آن معين فرموده است مگر در ذكر و دعا، و در آن چهار تبصره است

مصدر دوم باب مفاعله است كه از دو طرف است پس‌ فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ‌ جزاء وفاق است.

اين تبصره خلاصه‌اى از سؤال يك صد و بيست و نهم باب هفتاد و سوم «فتوحات مكّيّه» و فص محمّدى «فصوص الحكم» است.

واقعه‌اى شيرين اينكه: يكى از اهل ولاء كه با هم موالات داشتيم در مراقبتى به لقاء

من رآنى فقد رآنى فانّ الشّيطان لا يتمثّل بي‌

تشرف حاصل كرده است از آن حضرت ٦ ذكر خواست، فرمود: من به شما ذكر سكوت مى‌دهم.

و نيز واقعه‌اى شگفت براى راقم پيش آمده است كه آن را در «دفتر دل» چنين ثبت كرده است:

فصّ يونسى «فصوص الحكم» در ذكر و ادب مع اللَّه است كه سبب اختصاص فصّ بدان همان ذكر يونسى است. و در اين فص و شروح آن حقايقى در ذكر است، و اين كمترين را نيز در اين مقام در شرح بر آن مطالب نفيس است. شيخ در فضيلت و اسرار ذكر لطائفى دارد از آن جمله گويد:

«و ما أحسن ما

قال رسول اللَّه ٦‌: الا انبّئكم بما هو خير لكم و افضل من أن تلقوا عدوّكم فتضربوا رقابهم و يضرب رقابكم؟ ذكر اللَّه.

و ذلك أنّه لا يعلم قدر هذه النّشأة الانسانيّة الّا من ذكر اللَّه الذكر المطلوب منه فانّه تعالى جليس من ذكره، و الجليس مشهود الذاكر، و متى لم يشاهد الذاكر الحقّ الّذى جليسه فليس بذاكر». (ص ٣٨٣ ط ١)