سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ٤٤ - لزوم پرهيز از فال بد زدن

نمى‌زند، از اشيايى كه آنها را به فال بد مى‌گيرند، نه تنها زيانى نمى‌بيند، بلكه به بركت حسن ظن به خداوند بلا از او دفع مى‌گردد. و آن‌كس كه با اتصال به روايات اهل بيت عليهم السّلام در رحمت [خاصه‌] خداوند وارد شود و از آثار آنان پيروى نمايد، در فشار قرار نخواهد گرفت؛ بلكه همواره در سعه و گشايش بسر برده، درهايى كه از هر كدام هزار در باز مى‌شود، به روى وى گشوده خواهد شد تا با نور علم و معرفت به مقام «شرح صدر» بار يابد، [كه مقامى بس والا است تا آنجا كه‌] خداى متعال رسول گرامى‌اش را بدان ستوده، مى‌فرمايد: أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ‌[١].

اگر خداوند بر بنده‌اى منت نهاده او را به اين منزلت رساند، از كسانى خواهد شد كه بلاء دنيا و بلاء آخرت هيچكدام به او نخواهد رسيد؛ بدين معنا كه اگر مبتلا به نوعى گرفتارى شود، گرچه آن مصيبت نزد ديگران و از ديد آنها مصيبت است، ولى در نظر او از بزرگترين لذتها و گواراترين عطاياى الهى است، زيرا خداوند به او آموخته كه اين امور موجب رسيدن به رضاى حق است و از اينهمه بايستى وصول به مقامات عاليه را طلب نمود. به همين دليل است كه در حادثه كربلا هرچه مصيبت سختتر مى‌گشت چهره برخى از ياران خاص امام‌

[١] - انشراح/ ١: آيا سينه‌ات را برايت نگشودم.