سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ٤٣ - لزوم پرهيز از فال بد زدن

خداوند سبحان بنده را به خاطر نگاه بى‌جا و بيهوده باز خواست نمايد، همانگونه كه بر كلام بيهوده.

[نگاههاى بركت‌خيز]

و چون او نمى‌پسندد حتى يك نگاه از نگاههاى بنده نيازمند مسكينش تباه گردد و بى‌ثمر باشد، نگاه به چهره عالم، نگاه به كعبه و نظر به فرزندان رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلّم و همچنين نگاه عبرت‌انگيز به مخلوقات را عبادت قرار داد، آن‌هم چه عبادتى! كه يك ساعت انديشه را با شصت سال عبادت برابر دانست، فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ‌[١]. از امام صادق ٧ از پدران بزرگوارش ٧ نقل است كه رسول گرامى صلّى اللّه عليه و اله و سلّم فرمود:

خداى متعال به داود ٧ وحى نمود: همانگونه كه خورشيد از تابش بر كسى‌كه در معرض‌اش نشيند دريغ ندارد، رحمت من نيز بر كسى‌كه خود را در معرض آن قرار دهد دريغ ندارد؛ فال بد به كسى‌كه فال بد نزند زيانى نمى‌رساند؛ آنان‌كه فال بد زده (با نگرانى در انتظار حوادث ناگوار به سر مى‌برند) از فتنه نجات نخواهند يافت.

[لزوم پرهيز از فال بد زدن‌]

اين خطاب الهى از بزرگترين شواهد اصلى است كه بيان داشتيم: آنكه فال بد مى‌زند به سبب بدگمانى به پروردگارش از مصيبت نجات نيافته و در مهلكه قرار مى‌گيرد، ولى آن‌كه به خاطر حسن ظن به خدايش، فال بد

[١] - بقره/ ١١٥: پس به هر جاى كه رو كنيد همان‌جا روى خدا است.