سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ٣١ - پاداش در برابر نيت خير

ساعتى انديشيدن را بنابر بعضى روايات، بسان عبادت شصت سال، و بيتوته يك شب در كنار مرقد پاك امير المؤمنين را معادل عبادت هفتصد سال قرار داد.

برآوردن نياز مؤمن را همسان نه هزار سال كه روزش به صيام و شبش به نماز بگذرد، گردانيد، و روزه‌دارى سه روز از هرماه را با روزه تمامى روزگار برابر دانست.

[پاداش در برابر نيّت خير]

تمام اينها به سبب مهربانى و تفضل خداوند بر بندگان با ايمانش مى‌باشد تا آنان را به مقامى رساند كه گويا تمام عمر دنيا را به طاعت گذرانيده‌اند، تا شوق رسيدن به اين درجه والا در جانشان افروخته گردد. اما اين مقدار نيز در برابر خواسته او- كه همانا رسيدن به مقامى است كه [گويا] هميشه و هميشه در عبادت و فرمانبردارى اويند- اندك مى‌نمايد. پس احسان و نعمت خويش را بر آنان تمام نمود و باب پاداش بر نيت را- كه بر عمل فضيلت دارد- به روى آنان گشود. از اين‌رو نيتهاى مؤمنان را چنين قرار داد كه اگر در دنيا جاودانه بودند، پيوسته بر طاعت خداوند متعال باقى بمانند؛ آنگاه پاداش كسانى را كه هميشه در طاعت خدايند، براى آنان منظور گردانيد، و جاودانگى در بهشت را پاداش اين نيتها قرار داد، همانگونه كه كيفر كافران را به واسطه نيت ناروايشان، كه اگر جاودان باشند پيوسته خداوند را نافرمانى كنند، عذاب هميشگى و خلود در دوزخ مقرر فرمود.