سلوك عرفانى در سيره اهل بيت - البحرانى، الشیخ حسين؛ مترجم علی شیروانی - الصفحة ١٤٧ - منشأ شبهه و پاسخ به آن

است، حق سپاسگزارى را بر ذمه تو قرار داده است، و قدردانى از آن واسطه را بر تو لازم نموده است، بلكه سپاس از نعمتها را تنها در صورتى از تو مى‌پذيرد كه از وسيله اجراى خير قدردانى نمايى.

اين اصل بزرگى است كه برخى از برادران پرهيزكار از آن غفلت نموده‌اند، از آن‌رو كه بيشترين توجهشان به خداوند است و حق لازمى براى مردم به خاطر احسانى كه خداوند به دست آنان جارى ساخته است نمى‌بينند. و اين اشتباهى بزرگ است كه از ناآگاهى به روش اهل بيت عليهم السّلام و جهل به واقع ناشى مى‌شود. دليل مخالف بودن آن با روش اهل بيت عليهم السّلام روايتى است كه در كافى از على بن الحسين ٧ نقل شده است:

خداوند روز قيامت به يكى از بندگان خود مى‌فرمايد: آيا از فلانى سپاسگزارى كردى؟ آن بنده مى‌گويد:

پروردگارا! از تو سپاسگزارى نمودم. و خداوند مى‌فرمايد: اگر از او قدردانى نكردى، شكر مرا هم به جا نياورده‌اى. و آنگاه امام ٧ فرمود: شكرگزارترين شما خداوند را، كسى است كه بيش از همه از مردم قدردانى نمايد.

[منشأ شبهه و پاسخ به آن‌]

اما در مورد مخالف بودن اين شبهه واهى با واقع و نفس الامر بايد گفت: اصل اين شبهه از دشمنان است، از آن‌جهت كه اصل نعمتها از خداوند سبحان است و آن‌را به دست محمد و خاندان وى جارى نموده است، از اين‌